Schim uit tunnel

Leo Handler (Mark Wahlberg) keert na wat jaartjes brommen terug naar de arbeiderswijk Queens in New York. In het eerste shot komt hij letterlijk uit een zwart gat: de metrotunnel. De naar zijn eigen wortels terugkerende crimineel die inmiddels buitenstaander in zijn eigen omgeving is geworden, en die ook nog eens rechtschapen wil zijn is een bekend filmthema.

Dat realiseerde regisseur James Gray (Little Odessa, 1994) zich gelukkig ook. Daarom maakte hij van The Yards een karakterstudie over fragiele familieverhoudingen waarin geen centrum zit: echte vaders bestaan bij Gray niet, alleen een listige complotten beramende stiefvader (James Caan). Dit familiemelodrama heeft Gray verstopt onder een plot over elkaar beconcurrerende metrobedrijven, en corruptie bij de instanties die hun lucratieve opdrachten toewijzen. Door dit verhaal raakt de milieuschets van de verschillende karakters vaak ondergesneeuwd, wat jammer is. Gray filmt de meeste scènes consequent onderbelicht en heeft het kleurenpalet uiterst sober gehouden. Bruin, okergeel, groen en grijs overheersen. Dit geeft de film een somberheid en halfduister die past bij de schimmige personages, en die wordt onderstreept door Howard Shore's melancholische strijkersklanken. Inhoudelijk overspeelt Gray zijn hand een beetje. Langzamerhand verzandt het verhaal in een soort plechtstatige tragedie die de film topzwaar maakt. Het slotbeeld van Leo in helder daglicht in de metro rijmt met het openingsbeeld maar is, gezien alle ontwikkelingen en de gekozen visuele stijl, een rare breuk. Waar komt dat plotselinge optimisme ineens vandaan?

The Yards. Regie: James Gray. Met: Mark Wahlberg, James Caan, Joaquin Phoenix, Ellen Burstyn, Faye Dunaway, Charlize Theron. In 7 theaters.