Renault Clio V6 Sport

Image, image, image, dè mantra van het kooplustige vandaag. Of het nu over voedsel, kleding of automobielen gaat, zonder een zorgvuldig opgebouwde image valt er een diepe kloof tussen debet en credit. Cholesterol verlagend kattenvoer waaruit geruststellend de Vier Jaargetijden van Vivaldi opstijgt, dure merkkleding die u van een loser in een winnaar transformeert. De allernieuwste auto's met een rijk verleden snellen over zonovergoten en filevrije wegen naar nog meer geluk en voorspoed.

De autofabrikant is er veel aan gelegen om aan alle leeftijdscategorieën een passend voertuig te kunnen leveren. De oude Frits Philips had die economische wet al langgeleden begrepen en staande in zijn royale directiesuite op de hoogste verdieping wees hij op het panoramische uitzicht over de stad, zijn stad: ,,Daar, daar worden ze geboren, in onze couveuses, daar gaan ze naar school, naar onze fabrieken en in het weekend naar onze kerk, schouwburg of voetbal. En daar, helemaal rechts, daar worden ze begraven in onze grond. Mooi hè, vindt u niet?''

Om het jonge en kapitaalkrachtige publiek te interesseren moet er voortdurend gemitrailleerd worden met het woord image. Wolken stof en modder opwerpende rally's, lawaaiige merkenraces, Formule 1. Graag met veel en eindeloos herhaalde ongelukken en met de naam van de sponsor zo vaak mogelijk in beeld.

Renault begon eind jaren vijftig met het prepareren van een Dauphine door meneer Gordini. Veel pk's leverde dat niet op, maar het onschuldige dameswagentje werd opeens met andere ogen bekeken. Bijna elk volgend model kreeg die behandeling en met als hoogtepunt de 5 Turbo uit 1980. Het hevig opgevoerde motortje verhuisde van het vooronder naar achter de stoelen, een bizar uitgeklopte carrosserie en een schrikaanjagend interieur, ziedaar de voorloper van de zojuist voor de openbare weg bestemde Clio V6 Sport waarvan het circuitmodel al zo'n twee jaar zijn rondjes draait.

Het opvallende en strak getekende uiterlijk is vrijwel hetzelfde gebleven, wel is hij intussen honderden kilo's aangekomen en is het aantal pk's drastisch verminderd. De carrosserie bestaat uit een driedeurs Clio, de matig opgevoerde zescilinder is eveneens achter de voorstoelen geplaatst, rondom wordt de carrosserie behangen met kunststof en aluminium panelen, denk daarbij aan het gipsen ezeltje met dito waterzakken waarin uw geraniums zo schattig uitkomen.

Het interieur, daar moet Renault zich diep voor schamen. Armoedig, jawel, en dat voor een prijs die boven de ton ligt. Lunchtrommelplastic en nepsuède rondom, veel te zachte stoelen, geen olietemperatuur- en oliedrukmeter te zien, waar blijven toch de standaard gemonteerde vierpuntsgordels? De motor is verstopt onder een enorme afdekplaat met het formaat en de kleur van een vouwcaravanhoes. Dat is even schrikken. Natuurlijk, op zulke imagoverhogers wordt amper iets verdiend en de complexe productiewijze, die op verschillende plekken in Europa plaatsvindt, maakt het zaakje er ook al niet lucratiever op. Maar een fabrikant die zich met de titel Créateur des Automobiles tooit mag zich wat het interieur betreft wel wat meer laten gaan.

Na een uurtje sturen had ik door naar welke wagen er tijdens het ontwerp gelonkt is: het geluid, stuurgedrag en wegligging moeten en zullen op die van een Porsche 911 lijken. Dat is mijns inziens te hoog gegrepen. Geluiden rondom en in alle toonaarden, maar met een vervelende frequentie waardoor ik me na elke rit afgemat voelde. Evenals blijkbaar de motor, want nog minuten erna stond hij, geholpen door de koelventilatoren, luidruchtig af te koelen.

Het stuurgedrag is plezierig direct, mede door de stijve carrosserie. Maar een autootje van amper vier meter met een draaicirkel van dertien meter – een lijkwagen kan korter door de bocht. Het forse rubber en de niet al te straffe schokdemperafstelling geven de wagen een comfortabele en veilige wegligging. Een aparte vermelding verdient het stuur, omkleed met een stroef aanvoelend soort schuimrubber. Bij het laten glijden door mijn handen kreeg ik kippenvel: ooit kreeg je dat ook als de leraar met een krijtje over het bord kraste of als je met je tong over moeders droge theedoek likte. Heeft u bij het lezen hiervan kippenvel gekregen, dan heb ik weer eens de juiste beschrijving te pakken gehad.

Ronduit irritant was de hoeveelheid bekijks die ik in deze auto had en wel door het soort liefhebbers dat zich tooit met achterstevoren gedragen baseballpetjes. Het image was de auto al vooruit gesneld en bij menig stoplicht stonden ze me verwachtingsvol uit te dagen.

De Clio V6 is op zijn minst zo spectaculair als zijn voorganger uit 1980, maar Le Créateur zal nog wel het een en ander aan de wagen moeten verbeteren om hem echt karakter te geven en waar voor het vele geld te bieden.