Onzekerheid en liefdevol venijn

Bridget Jones was al voordat ze de lieve blozende wangen van Renée Zellweger (Nurse Betty) had gekregen voor ontelbare volwassen meisjes een begrip. Helen Fielding schreef een schelmenroman in dagboekvorm over "singleton' Bridget, haar strijd met calorieën, nicotine en alcoholische eenheden en natuurlijk als allerbelangrijkste het wanhopige verlangen naar een echte man en hoe ze dat allemaal besprak met haar vriendinnen en dan nog eens droogkomisch becommentarieerde in haar dagboek. Ook het scenario van Bridget Jones's Diary (BJD) is van Fielding zelf, al kreeg ze daar wat hulp bij van het productionele team van Four Weddings and a Funeral en Notting Hill, Engelse succesfilms waar BJD, getuige de recordbrekende openingsrecettes in Engeland en Amerika mee kan gaan wedijveren. Voor de regie werd voormalig documentairemaakster Sharon Maguire aangetrokken, wat resulteerde in een alledaagse, naturalistische stijl.

Geheel in de traditie van Four Weddings en Notting Hill is BJD een vakkundig gemaakte romantische komedie waarin een meisje en een jongen elkaar ontmoeten en verder alles doen wat jongens en meisjes al sinds het begin der tijden doen. Verliefd worden bijvoorbeeld. Maar die liefde biedt geen stof tot filosoferen over de moderne seksuele mores, zoals in Fieldings boeken.

BJD is een hedendaagse variatie op het thema van de ménage à trois geworden, waarin Bridget moet kiezen tussen haar spannende, flirterige baas Hugh Grant (werkelijk een onweerstaanbare fouterik) en de correcte, ondoorgrondelijke Mark Darcy (Mr. - Colin Firth - Darcy, een ondubbelzinnige verwijzing naar Jane Austens Pride and Prejudice waar boeken en film een ironische doch schaamteloze hedendaagse pendant van zijn). De voorspelbare afloop biedt niet eens de illusie van iets groots, moois, onvermijdelijk romantisch. De vriendinnen, de zelfhulpboeken (waarin vrouwen te veel liefhebben en van verre planeten komen), de masochistische dagelijkse blik op de weegschaal, het is allemaal naar de achtergrond verdrongen. Al wil een uithangbord of aanplakbiljet nog wel eens behulpzaam de totaalscore in calorieën en sigaretten melden, het wordt nooit genoeg om de hilariteit om de opgesomde kilogrammen, goede gedachten, krasloten en andere verslavingen te beklemtonen.

Bridget Jones heeft het morsige uiterlijk gekregen dat weerspiegelt hoe ze zich in het boek voelt. Ze is de stuntelige stotteraarster zoals ze zichzelf beschrijft. Maar er is nooit sprake van het verschil tussen voelen en zijn. Een dergelijke ideeënarmoede gaat opvallen, ook als je de film los van het boek analyseert. Renée Zellweger is, na aanvankelijke Britse scepsis tegen haar casting, volkomen overtuigend en a-glamourous. Mijn Bridget is ze niet geworden, omdat het venijn waarmee haar hysterische onzekerheid in de boeken wordt beschreven altijd liefdevol blijft. Het naakte filmbeeld is veel onbeschaamder: het is zo makkelijk lachen om die steeds maar blunderende Bridget, met haar slecht zittende rokjes en truitjes.

Kernzin van de film is dat Mr. Mark Darcy Bridget mag "om wie zij is". Door de meeste dramatische handeling uit de film weg te houden, ten faveure van een verhaallijn die resulteert in een ouderwets duel tussen de beide huwelijkskandidaten, wordt nauwelijks aannemelijk gemaakt dat Bridget ook zelf ontdekt het meest tevreden te zijn met "wie zij is", waardoor er op zijn minst nog van enige ontwikkeling of karaktervorming sprake is. Nu wordt zij wel erg gemakzuchtig beloond. Dat hoeft een even lui succes als zomerhit niet in de weg te staan.

Bridget Jones's Diary. Regie: Sharon Maguire. Met: Renée Zellweger, Hugh Grant, Colin Firth, Jim Broadbent, Gemma Jones. In 100 theaters.