Der Rote Bereich

Liedjes van Elvis Presley als basis voor improvisatie, dat zie je niet vaak in de jazz. Maar de versie die Der Rote Bereich neerzet van Love me tender is dan ook mijlenver verwijderd van het zoete gekweel van The King. Gitarist Frank Möbus trekt de overbekende ballade met schokkerige vingers uit elkaar. Schurend gepiep van basklarinettist Rudi Mahall en nerveus getik van John Schröder maken de ontregeling compleet. Het trio slaagt erin de klassieker tot een bijna onherkenbaar hoopje muziekflarden te scheuren en er iets opwindends van te maken. Alleen in de laatste twintig seconden wordt het originele thema in zijn geheel gespeeld, maar dan nog in plagerig slepend tempo. Deze Berlijners zijn muzikale slopers met stijl.

Love me tender is het enige niet eigen nummer op de gelijknamige, inmiddels vierde, cd maar is tekenend voor het geheel. De composities hebben vaak meerdere ritmische en melodische lagen, wat niet wil zeggen dat ze niet swingen of een groove ontberen. De spil van het groepsgeluid is Frank Möbus. Zijn gitaar twinkelt soms licht maar vaker nog klinkt hij duister, gevaarlijk en rauw. Mahall heeft zich de rol toegeëigend van op hol geslagen echo van de leider, maar ontsnapt soms in een wegschietende sliert schorre noten. Schröder verkent met fabuleus drumwerk de overgebleven lege hoekjes. Het totaalgeluid is onconventioneel, spannend en onmiskenbaar Europees. Der Rote Bereich maakt geen hap-slik-weg-jazz voor lounge-volk, maar legpuzzels voor gevorderden.

Der Rote Bereich: Love me tender (ACT, 9286-2) Distr. Culture.