`Het is alles de schuld van Rabin'

Woede, haat en angst beheersen de Israëliërs na de bloedige zelfmoordaanslag van vrijdagavond. ,,Is dat ons lot? Dat onze kinderen worden vermoord?''

Van de gebruikelijke drukte op straat en in de winkelcentra in Tel Aviv valt weinig meer te bespeuren na de Palestijnse zelfmoordaanslag bij de ingang van een discotheek, afgelopen vrijdagavond. Alleen gisteravond waagden duizenden het onder zware bescherming van de politie de uitgestelde opening van de boekenweek op een groot plein in de stad bij te wonen.

De moord op twintig mensen, de meeste jongeren uit landen van de vroegere Sovjet-Unie, heeft de Israëliërs vervuld met angst, woede en haat. ,,Onze kinderen worden vermoord'', schreeuwde een man afgelopen zaterdag, daags na de aanslag. Bij de discotheek aan de mooie zeeboulevard treurde een vrouw bij de brandende rouwkaarsjes om het verlies van haar dochter. Hees van het huilen en weeklagend over het verlies van ,,mijn bloempje'' zat ze in haar grijze tijgervelbroek op de grond. Een oudere man boog zich naar haar toe en reikte haar een fles aan. ,,Drink wat'', zei hij teder. ,,Het is allemaal de schuld van Rabin (de in 1995 vermoorde Israëlische premier). Die heeft die schoft Arafat binnengehaald en bewapend.''

De vrouw reageerde niet. Bevangen door onpeilbaar verdriet keek ze omhoog, naar de diepblauwe hemel. Nog geen 100 meter verderop reageerde een menigte haar woede af op de Hassan Bek moskee, tegenover het uitgaanscentrum aan het strand waar de Palestijn zich te midden van de jongeren opblies. ,,Die terrorist heeft zich enkele dagen in de moskee schuilgehouden'', zei een man in de menigte. ,,Ik heb hem op de minaret zien staan. Vanaf die hoge plek kon hij mooi zien waar hij kon moorden. Er zitten nog meer terroristen in de moskee.''

Dergelijke geruchten brachten de menigte tot uitzinnige woede. De politie, later versterkt door bereden politie en soldaten van de grenspolitie, liet het stenen gooien lange tijd toe, maar voorkwam dat de menigte de moskee zou binnendringen om Israëlische Arabieren die daar hadden gebeden, aan te vallen. Soms kwamen enkele Arabieren naar buiten en gooiden stenen terug. Plotseling schreeuwden een paar jongeren: ,,Een Arabier!'', alsof ze een vis hadden gevangen. Een Arabische man in een wit hemd werd vlak bij de plaats van de aanslag op de grond gegooid. Een tiental jonge Israëliërs begon op hem in te hakken. Politieagenten renden naar de plek waar de lynchpartij was begonnen. Met de grootste moeite wisten ze de man uit de handen van zijn belagers te redden.

De menigte was inmiddels tot zo'n driehonderd man aangezwollen. ,,Dood aan de Arabieren.'' Met deze leus werden de politieagenten, met de Arabier in hun midden, achtervolgd. Ternauwernood slaagden de agenten erin de man in een politiewagen in veiligheid te brengen. Daarop werd het gooien van stenen naar de moskee hervat. Ook een bekende Arabische bakkerij aan de zeeboulevard werd urenlang bekogeld.

Gisteren veroordeelde de Israëlische premier Ariel Sharon deze acties en het bedreigen van de Arabieren. [Vervolg ISRAËL: pagina 4]

ISRAËL

'Is dat ons lot, moord op onze kinderen?'

[Vervolg van pagina 1] Een bekende presentatrice van de Israëlische staatsradio werd evenwel geschorst omdat ze de betogers voor de moskee ,,gespuis'' noemde.

Alle Israëlische media hebben de begrafenisen van de slachtoffers van de slachting bij de disco uitvoerig gebracht. Die beelden en de angst voor nieuwe aanslagen houden het Israëlische volk onder hoogspanning. ,,Ik kan niet slapen'', zei een vrouw. ,,De hele dag heb ik gehuild. Is dat ons lot, moord op onze kinderen?''

Israëlische nieuwslezers hadden er nogal moeite mee de namen van de doden uit te spreken. Het leek wel alsof de Russische televisie aanstond. De meeste slachtoffers waren kinderen van immigranten uit landen van de vroegere Sovjet-Unie of waren zelf naar Israël geïmmigreerd.

Op pijnlijke wijze bleek dat de halacha, de joodse religieuze traditie, gelijke begrafennissen van slachtoffers in de weg staat. Jongeren die wel aan de citeria van de wet op terugkeer voldoen (grootvader jood) maar van wie het jodendom niet langs de vrouwelijke weg is doorgegeven, worden volgens halacha niet als joden erkend. Voor hen zijn op joodse begraafplaatsen aparte delen vrijgemaakt.