Scholeksters

Het raadsel scholekster is nog intrigerender dan Michiel Hegener op 29 mei in deze krant heeft beschreven. Op het platte, met grof grind bedekte dak van ons huis nabij de Zeeuwse kust, komt jaarlijks een scholeksterpaar z'n 2-4 eieren leggen. Wij vermoeden eveneens dat het al jaren achtereen hetzelfde paartje is. Scholeksters kunnen tien of meer jaren oud worden, dus we kunnen met dit stel nog even voort. Beide ouders broeden wel degelijk met grote onderbrekingen, niet in één continue `zit', al kon Hegener hen niet daarop betrappen: er staan 24 tot 27 dagen voor.

Maar wat doen nu die kinderzorgarme ouders? Een paar weken na het uitkomen worden de jongen door `eigenhandig' ingrijpen van een ouder gewoon over de rand van het ongeveer drie meter hoge dak gekiept. Daarbij maken zij op het stenen terras daarónder een hersenschuddende smak, die hen zelfs een poosje verdoofd doet terneerliggen.

Het – teleologische? – `nut' van deze handelwijze is echter dat ze tijdens de val eventjes fladderbeweginkjes móeten maken om de val wat af te remmen, zeg maar dat ze enige initiatieriten in de vliegkunst ondergaan. Overigens worden wij, áls er eieren liggen, wel steeds met zeer luide, elkaar waarschuwende piepsignalen ontvangen. Onze scholeksters hebben voorts de onuitroeibare eigenschap om, zodra zij hun spiegelbeeld vanaf het terras in de glazen deuren of vensters ontwaren, daarop af te stevenen of vliegen, woest tegen het glas te tikken met hun grote rode snavel en daarbij links en rechts plakkaten veelkleurige vogelpoep te deponeren. Van enig pavloviaans leerproces in deze is, ondanks de jarenlange gewenning, niets te bespeuren. Het scholekstergeheugen is kennelijk zeer lacuneus of/en selectief.