Rapporten, rapporten

Hoe komt het dat rapporten van overheidscommissies zoveel aandacht krijgen, terwijl de conclusies voor de hand liggen? De rapporten zeggen wat iedereen allang weet, schrijft en tegen elkaar zegt maar wat een politicus nog niet in de openbaarheid durft te brengen. Deze week de commissie-Donner over de ziektewet: ,,WAO-instroom kan meer dan de helft minder.'' Dat vond de enquêtecommissie van Buurmeijer ook. Pas als premier Kok het zegt, zou het groot nieuws zijn. Een ander onderzoek van het Amsterdamse Regionaal Interdisciplinair fraudeteam: ,,Cliënten van de sociale dienst hebben veel mogelijkheden om te frauderen.'' Veel ,,onbemiddelbare'' werklozen bleken allang aan de slag, zwart.

Deze week ook het rapport van de commissie Wijffels: ,,Landbouw is te intensief.'' Nooit eerder gehoord? Zelfs minister Brinkhorst gaf toe dat de plank vol staat met dergelijke verslagen.

Mogelijke titels van toekomstig commissiewerk: ,,Ook vliegtuigen vervuilen het milieu'', of ,,de meeste erkende vluchtelingen blijven werkloos''. Verhandelingen over ,,marktwerking leverde vaak slechtere service op'', ,,groene hart wordt toch helemaal dichtgebouwd'', of ,,te weinig inspraak bij aankoop nieuwbouwwoning''. Daarop volgen reacties van politici, belangenvertegenwoordigers, opiniestukken en goede voornemens. Maar dan?