Club (3x)

Vroeger heette het gewoon een club. De Club van de Zwarte Hand, de Jopopinoloukicoclub, de Herenclub, iedereen had er wel een. Tegenwoordig heet het een netwerk. We hebben er in M drie voorbeelden van. De Eerste Kamer, een eersteklas Old Boys (and Girls) Network; de Falun Gong, een Chinese sekte met een dubieuze leer; en Celebration, een modeldorp in Amerika, dat geheel in handen is van de Disney Company.

Gerard van Westerloo liep een paar weken mee met de 75 senatoren die elke dinsdag op het pluche van de statige Eerste Kamer plaatsnemen om onze democratie te bewaken. Zijn conclusie: de senaat staat bepaald niet boven de partijen, de zittingen zijn slaapverwekkend, maar toch zijn de zetels felbegeerd. De Eerste Kamer biedt status, oubollige gezelligheid en uitermate handige contacten.

Dat geldt niet voor Falun Gong, de sekte die een paar jaar geleden de Chinese overheid in de gordijnen joeg door met tienduizenden aanhangers op het Tien An Men-plein een stil protest tegen haar vervolging te orkestreren. Het is gevaarlijk om lid te zijn van de sekte, al lijkt het onwaarschijnlijk dat de autoriteiten een zo massaal verschijnsel kunnen onderdrukken. Maar wat stelt die sekte eigenlijk voor? Wat heeft de leer van Li Hong- zhi om de hakken? Niet veel goeds, blijkt uit het verhaal van de Chinese fotograaf Justin Jin, die zich in Hongkong onder de leden mengde.

Een goedaardiger, maar niet minder gekke club vormen de Amerikanen die hun toevlucht hebben gezocht in Celebration, waar Disney's Porch Police de sociale controle uitoefent.

Zo hoort iedereen ergens bij. Individualisme is deze maand ver te zoeken.