Tv als krant

Wat zou het prettig zijn, als je televisie kon kijken zoals je de krant leest. Elke avond loop je de lijst van programma's door met aankondigingen en hoogtepunten en je selecteert wat je verder wil zien. Geen wachten meer tot het programma begint. Als Buitenhof slechts één onderwerp heeft dat de kijker interesseert, hoeft hij slechts dát aan te klikken. Nu moet hij wachten tot de andere onderwerpen zijn afgelopen. Dan, als het gewenste vraaggesprek eindelijk begint, belt er iemand op of krijgen twee kinderen slaande ruzie zodat het derde, gewenste onderwerp ook ongezien blijft. Of je hoort of leest over een bijzonder tv-programma maar helaas is het gisteravond al geweest. Het gemiste krantenartikel kun je daarentegen nog wel nalezen.

Het televisienet met een vaste, door een machtige coördinator vastgestelde volgorde van programma's is achterhaald en inefficiënt. Het is alsof je om zeven uur 's avonds maar één artikel in de krant helemaal mag lezen en het volgende pas om half acht. Tv is zo traag. De krant en internet kunnen daarentegen op elk moment van de dag in het gewenste tempo verslonden worden en de gewenste verhalen of beelden zijn meteen beschikbaar. Niet voor niets besteden jongeren steeds meer tijd aan de computer ten koste van tv kijken.

Een eind in de richting was een experiment van de NOS waarbij 1000 Amsterdamse kijkers elk publiek programma tot 24 uur na uitzending nog konden oproepen. Die programma's kwamen via twee ongebruikte draden in de bestaande telefoonlijn het huis binnen. Helaas gebruikt de KPN die draden nu voor internet zodat het geslaagde experiment niet kon worden uitgebreid.

Een minder geslaagd alternatief voor het NOS-experiment is de zogenoemde Tivo-box, een super-opnameapparaat voor 20 uur televisie zonder die langzaam spoelende videobanden. Maar dan moet de gebruiker nog steeds zelf die opname regelen en met al die verschillende netten is 20 uur televisie op een dag niets meer. Dus het programma of fragment waar je zoveel over hoort, is dan net niet opgenomen. De Tivo-box schijnt geen succes te zijn in Amerika. Hier is die box nog steeds niet beschikbaar ondanks beloften van het armlastige kabelbedrijf UPC. Maar waarom opnames? Waarom kan de televisie niet alle programma's van die avond permanent tegelijk uitzenden zoals op internet? Alleen live nieuws, sport en shows zouden dan nog op een vast tijdstip kunnen beginnen.

Van alle interactieve mogelijkheden die er zijn, vind ik die de interessantste: de televisie als op elk gewenst moment in te schakelen beeldkrant. Elke kijker is dan zijn eigen zendercoördinator. Helaas zijn de huidige zendercoördinatoren niet zo geporteerd voor het idee. In een forum over interactieve televisie, gisteren ter gelegenheid van de uitreiking van de Nipkow-schijf, was Joop Daalmeijer, coördinator van Net 1, de meest defensieve deelnemer. Hij gaf allerlei redenen waarom innovaties niet zouden werken. Nu moet ik wel toegeven dat veel interactieve mogelijkheden marginaal waren.

Het Deense kinderprogramma Rofl maakt het de kijker mogelijk via de afstandsbediening naar verschillende cameraposities te zappen. Dat laat ik toch liever aan een deskundige regisseur over. Populair zijn mogelijkheden voor de kijkers om via afstandsbediening met tv-spelletjes mee te spelen of te gokken. Nieuwe mogelijkheden dus om de kijkers geld af te troggelen die mij persoonlijk niet interesseren. Dat kan allemaal met de zogenoemde settop box waar de publieke tv haar heil in zoekt. Aardig vind ik het plan van de NOS om het even simpele als succesvolle teletekst verder uit te breiden met beelden. Internet geeft al steeds meer informatieve ondersteuning aan programma's. Het met de Nipkow bekroonde Andere Tijden is op internet na te lezen en te zien. Nova en het Journaal zetten hele uitzendingen op het net. Nu nog betere beeldtechnologie dan de meeste internetproviders bieden en we zijn er al bijna.