`HOLND FSTVL'

De donkerharige madonna is naakt. Net als de heilige Maria Magdalena geschilderd door El Greco, kijkt zij met aanminnige blik omhoog naar iets moois in de hemel. Tot en met haar schouders – de rechterschouder kwetsbaar opgetrokken onder golvende lokken – blijft haar engelachtige jeugdigheid intact. Daaronder gaat het mis.

Haar armen zedig over de borst gevouwen, probeert zij het verval dat de rest van haar lichaam teistert, aan het oog te onttrekken. Helaas, met dit gebaar, in het centrum van het beeld, bereikt zij het tegendeel. Onderarmen en gespreide handen zijn die van een stokoude vrouw, knokig en rimpelig. Een slappe borst hangt als een druppel boven het plooienlandschap van een uitgezakte buik. De over elkaar geslagen bovenbenen laten niet meer dan een klein stukje vormeloos vlees zien. Daaronder eindigt het beeld met, op de linkerheup, het vignet van `HOLND FSTVL'.

Ziehier het affiche voor het Holland Festival 2001. Amsterdam hangt ermee vol. Sommige peperbussen brengen de getourmenteerde heilige als superster, helemaal rondom, achtmaal haar conterfeitsel tot meer dan manshoog opgeblazen. Op dit reusachtige formaat zie je dat ook de hals al gruwelijke sporen van ouderdom vertoont. En is de schouderhuid wel zo vlekkeloos en fris?

Geen voorstelling op een billboard kan ons nog schokken. Ontwerpende mannetjesputters als Anthon Beeke en Benettons Oliviero Toscani hebben met hun affiches de taboe-restanten opgeruimd. Frontaal naakt, parmantige erecties, vagina's voluit, wegkwijnende aidspatiënten, bloederige oorlogsslachtoffers, kaalgeschoren negers met in hun achterhoofd een stekkerdoos geperst – het is ons allemaal op cinemascopeformaat in het openbare stadsbeeld gepresenteerd.

Nee, schokkend is de HOLND FSTVL VRW niet. Wel afstotend, maar dat is voor een affiche niet uitzonderlijk. Deze Maria Magdalena is onuitstaanbaar omdat haar betekenis voor het Holland Festival je ontgaat. Het affichebeeld slaat niet op een bepaalde voorstelling van het festival, niet op de opera Johnny & Jones, niet op Boris Godoenov of de Poolse Hamlet, niet op de Amerikaanse voorstelling Now that communism is dead, my life feels empty. De grotendeels verlepte heilige zal dus wel dienen om het Holland Festival als geheel aan de man brengen. Zij is het `campagne-embleem' en dat heeft als eerste, zaligmakende taak: opvallen.

Raden naar wat het embleem te zeggen heeft, levert zulke kinderachtige boodschappen op dat zij het opschrijven niet waard zijn. Zoeken naar de betekenis van dit affiche is een doodlopende weg. Iedereen die deze weg bewandelt, stuit op misschien wel het laatste taboe, het taboe op onbegrijpelijkheid.