ZAKEN BESPOEDIGEN

Corruptie is het grootste non-issue van India. Twee maanden geleden wisten journalisten met behulp van verborgen camera's aan te tonen hoe ambtenaren en politici van het ministerie van Defensie steekpenningen aannamen van een fictief bedrijf dat nachtkijkers verkocht. De minister van Defensie trad af, maar hij is nog altijd voorzitter van de coalitie. Hij woont nog in zijn ambtswoning, hij rijdt in zijn ministeriële auto en krijgt zijn salaris doorbetaald. Zijn collega-minister van Media zei laatst dat deze regering tenminste iets had gedaan tegen corruptie, wat niet gezegd kan worden van de vorige regering.

Dat is waar. De voorgaande regeringen hebben corruptie zo algemeen en aanvaardbaar gemaakt, dat het eigenlijk vreemd is dat de kranten er zo nu en dan over berichten. Maar het is de `kleine' corruptie waarmee de gewone Indiërs worden geconfronteerd, niet de grote. Wie een telefoonaansluiting wil, moet ongeveer duizend gulden uittrekken. Vierhonderd volgens de officiële regeling, en de rest is voor de ambtenaar die de aanvraag registreert, de man die het doorgeeft aan het wijkkantoor, de baas van het wijkkantoor en uiteindelijk de man die de verbinding legt. Men kan ook principieel zijn en weigeren om al die extra bedragen te betalen, maar dan moet men wel de normale termijn voor een telefoonaansluiting afwachten: acht maanden.

Niemand vráágt dus om steekpenningen, maar om zaken te bespoedigen, is er niet aan te ontkomen. Vraag is dan wie er corrupt is: de klant die wil voordringen, of de ambtenaar die hem die gelegenheid geeft. Corruptie is in India niet zo eenvoudig te veroordelen. De lagere ambtenaren krijgen veel eer, maar weinig geld. Zij willen hun kinderen ook naar de betere scholen sturen en ze moeten daarvoor aan extra's komen.

Scholen mogen officieel alleen het inschrijfgeld en het schoolgeld vragen, maar er zijn zoveel kinderen in India, dat de scholen hebben bedacht extra kosten in rekening te brengen: `gemeenschapsgelden', niet zelden het tienvoudige van het jaarlijkse schoolgeld. Wie dat niet betaalt, krijgt zijn kind niet op de school. Wat dat gemeenschapsgeld inhoudt, weet geen mens, maar het is gewoon, vanzelfsprekend. Iedereen betaalt het en zo houdt iedereen de stroom van onverklaarbare betalingen in stand.