Kleine drafbaan in Aduard groot succes

Na zestien jaar draafden gisteren op de enige kleine drafbaan van Nederland, in Aduard, de paarden weer om het hardst. Veel publiek, sfeer en een forse prijzenpot. Ingrediënten die op grote banen vaak ontbreken.

Bijna tweeduizend toeschouwers hebben een plaats gevonden op het talud langs de door bomen omgeven drafbaan, vaak met meegebrachte stoeltjes. Het is zonnig, er staat geen zuchtje wind. ,,In eendrachtige samenwerking met de organisatie, die op deze baan over veertien dagen de grasbaanraces organiseert, de voetbalclub waarvan twee velden door de drafbaan omsloten worden, en de Vereniging voor Dorpsbelangen, hebben we deze draverij weer van de grond kunnen tillen'', vertelt Tjerk D. Dijkstra, voorzitter van de organisatie.

Pretenties ontbreken in Aduard, zo'n acht kilometer ten westen van de stad Groningen. Hoofdsponsor ben je al voor vijftienhonderd gulden en dus doen de loonwerker, de visboerin en de plaatselijke horeca-ondernemers mee. Aan een skybox hebben ze geen behoefte. Ze zitten op het gras en kijken naar de voorbij denderende paarden, die in wolken van stof hun rondjes lopen. De prijzenpot is gevuld met 40.000 gulden en dat is volgens het programmablad van de Stichting Nederlandse Draf- en Rensport (NDR) de best gedoteerde drafdag van de maand mei.

Hebben de grote banen soms te weinig deelnemende paarden, in Aduard zijn dat er juist te veel. Daar willen de rijders graag aan de start verschijnen en met honderd dravers in tien koersen is het programma overvol. Er staan nog eens vijftien paarden als reserve op de wachtlijst. ,,Bij ons is het beleg op de boterham te verdienen'', zegt Dijkstra met een glimlach.

Bij het hek waar de dravers de baan opkomen staat de dravertrainer Henk Hamming. ,,Alleen kermiskoersen kunnen onze sport nog redden. Ik ben hier in de buurt geboren en ik kom hier weer mensen tegen die ik nooit meer op de grote banen zie, maar die wel degelijk liefhebber van de drafsport zijn.'' De teneur van vele gesprekken over de zorgelijke situatie in de drafsport is dat de mensen blij zijn dat in Aduard weer wordt gekoerst en dat men nog steeds de draverijen op de banen van de nabije plaatsen Eenrum en Sappemeer mist.

Dat het publiek de draverijen in Aduard op prijs stelt, is volgens Hamming ook merkbaar aan de omzet van de weddenschappen; ruim 130.000 gulden, een bedrag dat op veel `grote' banen niet wordt gehaald. De drafsport is een sport zonder basis geworden, vindt trainer Tjitse Smeding. ,,De bestuurders denken alleen maar in termen van een eredivisie. Zonder de noodzakelijke eerste divisie en broodnodige amateurs is het niveau van onze top achteruit gegaloppeerd. Je hebt kleine banen nodig om paarden te laten rijpen, maar daarnaast heb je die kleine banen ook nodig om daar paarden te kunnen laten lopen die niet goed genoeg zijn voor het grote werk, zodat ze toch enigszins de kost kunnen verdienen.''

Smeding was als rijder tienmaal kampioen van Nederland, als trainer vijftienmaal. Ook hij is met zijn paarden present. ,,Dit is leuk. De mensen zitten hier voor de sport. Zo'n draverij hoort toch in het feestprogramma van elk dorp?''

Hamming maakt een tussenstop bij de sponsorende visboerin. Als tegenprestatie voor haar bijdrage mag ze op een mooie plek bij de uitgang haar nieuwe haring verkopen.