Een landhuis om verliefd op te raken

t Graeterhof is een hotel pin-up. De foto in de reisgids roept een onweerstaanbaar verlangen op tot een nadere kennismaking. Het is zo'n huis waar iedereen wel zou willen wonen. Op het grind in de tuin staan parasols, daaronder zitjes met rieten stoelen. Een klein overdekt bordes, gemarkeerd met zuiltjes, leidt naar de voordeur. Boven is een loggia, bekroond door een puntgevel in vakwerk. Het witgeschilderde huis wordt opgefleurd door groenwit gelakte luiken en bakken met rode geraniums.

Aangetrokken door de visuele charmes van 't Graeterhof breken we ditmaal met de gewoonte om na Budel plankgas door te rijden naar Zuid-Limburg. Het landschap van het Midden-Limburgse Maasdal is opgebouwd in terrassen. Het laagste terras wordt gevormd door de Maasoevers, de dorpen en gehuchten liggen op het tweede terras en op het derde terras strekken zich de bossen uit die tot in Duitsland voeren. Een paar kilometer ten oosten van Roermond ligt Swalmen. Aan het eind van de akkers zien we landhuis hotel 't Graeterhof zich al wit aftekenen tegen de groene bosrand.

Huiselijkheid blijkt het kenmerk van de bedrijfsvoering. In de tochtsluis op het bordes staan wandelschoenen, laarzen en golfclubs. Als we de deur naar de hal opendoen, ruiken we de soep die op het vuur in de keuken staat te pruttelen en de gastvrouw komt ons met uitgestrekte hand tegemoet. ,,Ik ben de zus van de eigenaar.''

Onze kleine kamer, die 150 gulden per nacht kost, is eenvoudig ingericht. Met simpele middelen, als een pot verf, een lap gordijnstof, snuisterijen en behangpapier met ruitjes en kleine Franse lelies is de ruimte omgetoverd tot de `blauwe kamer'. Het terrassenlandschap zet zich voort tot in de badkamer in de vorm van een zitdouche met verschillende niveaus.

Het is geen hotelkamer waarin je comfortabel de dag kunt doorbrengen, maar dat is geen probleem, want de gemeenschappelijke voorzieningen zijn aantrekkelijk. De andere gasten, veelal dertigers en veertigers die de dag op het land doorbrachten met golfen, wandelen en fietsen, hebben zich inmiddels ergens genesteld. Ze zitten voor het huis op de rieten stoelen, in de salon bij de stapel tijdschriften, aan de leestafel in de bibliotheek of in een zitje bij de bar.

Tegen etenstijd komt een Griekse pizzabezorger de parkeerplaats oprijden. Wat die komt doen blijft een raadsel. De beperkte kaart van 't Graeterhof biedt voor elk wat wils, maar geen pizza. Het viergangen dagmenu voor ƒ62,50 is bij de gasten favoriet. De hoofdschotel is een tournedos met paddestoelen, vergezeld van een bundeltje boontjes, een bakje courgette en gegratineerde witlof. Is dat niet wat je bij Van der Valk ook krijgt? Ja, alleen is het door de kok van 't Graeterhof wel smakelijk en goed bereid. En het wordt ook op temperatuur geserveerd. Vooraf is er gevogeltepaté met vijgencompote en tomatensoep met groente, die we bij aankomst hebben geroken. Als nagerecht komt er een tompoes van warm bladerdeeg met walnootparfait, gegarneerd met een aardbei en sterfruit. Het is geen hemelbestormende kookkunst, maar wel degelijk en beheerst. Net als de bediening, die in een prettig tempo, gestaag maar niet gehaast, attent maar niet serviel, de gerechten op tafel brengt. De broodverstrekking is gul en ook koel water in karaffen behoort tot de service van het huis. Tussendoor krijgen we van alles te horen over het huis en de omgeving. Vroeger was het een jachthuis, aan het eind van de 19de eeuw ontworpen door architect Cuypers, die ook verantwoordelijk is voor de restauratie en herschepping van de Roermondse Munsterkerk, waarvan de beide torens aan de horizon oprijzen. In het vlakbij het hotel gelegen kasteel Hillenraad woont een adellijke weduwe, die haar domein op het feest van Sint Hubertus openstelt voor een jachtfestijn en als het vriest mag er op de slotgracht worden geschaatst.

In de salon, waar Mozart en Schubert voor de muzak zorgen, drinken we de koffie. We wanen ons bij oma op bezoek tussen de verzameling meubels van weleer, staande schemerlampen, familiefoto's, een golftrofee van de vrouw des huizes, een schaal met snoepjes, brandende kaarsen en een tafeltje, waarvan het ontwerp het midden houdt tussen Eileen Gray en Henri van der Velde. Als we onze slaapkamer opzoeken, krijgen we van alle kanten een goede nacht toegewenst.

's Ochtends bij het ontbijt met een vers zachtgekookt eitje mijmeren we wat over de inrichting van het huis, mocht zoiets voor ons zijn weggelegd. We merken dat ook andere gasten zich aan deze vorm van dagdromen schuldig maken. Al zal ieder tijdens het verblijf wel hebben beseft dat het eigenaarschap een voortdurende strijd is tegen het verval. Sommige kozijnen zijn hoognodig aan vervanging toe, de overlast van een lekkende radiator is met een doekje verholpen, de traploper is tot op de draad versleten en het gevecht met de weerplekken in de badkamer lijkt definitief verloren. Ik haast me dan ook een voor het hotel nadelige fout in de rekening te corrigeren, want ze kunnen hier elke gulden gebruiken bij het behoud van een huis om verliefd op te raken.

    • Joep Habets