TRICOLOR

Bleekscheten met swingambitie ondernemen nog wel eens een pelgrimage naar Afrika, het oercontinent van de ritmiek. De leden van het Duitse Triocolor kregen het Goethe Instituut zo ver hun studietripje te bekostigen en maakten bij wijze van excursieverslag de cd Colours of Ghana. De verwijzingen naar Ghana zitten echter zo goed verstopt, dat de niet-geïnformeerde luisteraar ze er niet uithaalt. Maar dat doet er niet toe. Colours of Ghana is ook zonder Africana een buitengewoon sterk album.

In de contemplatieve thema's doet de muziek denken aan de gezandstraalde esthetiek uit de ECM-stal, maar die associatie wordt vaak al na een paar maten aan diggelen gespeeld. Pianist Jens Thomas hamert graag en veel op de linkerkant van zijn toetsenbord en bassist Stefan Weeke onderstreept die donkere klanken met lange, gestreken noten met een rauw randje. Triocolor bekent zich echter zelden langdurig tot een bepaalde stemming. Contrastrijke dynamiek is de grootste kracht van de band. In een naadloze aaneenschakeling van zeventien nummers wordt een meeslepend verhaal verteld. Niet zozeer een vertelling over Afrikaanse muzikale wortels, meer een verhandeling over hoe verrassend veelzijdig een traditioneel samengesteld pianotrio kan klinken.

Triocolor: Colours of Ghana (ACT, 9285-2) Distr. Culture