Pinnig

In de buurtsuper staat een rij bij de kassa. Ik probeer tussendoor wat geld te wisselen. De caissière wijst mij nors op een iel, oud mensje dat warrig het pinapparaat bedient. Hulpeloos kijkt zij rond als de betaling mislukt. Opnieuw probeert ze het. Achter haar wordt men onrustig. Ze verontschuldigt zich: ,,U vindt het toch niet erg dat ik er wat langer over doe.''

,,Ja, dat vind ik wel erg'', snerpt een vrouw.

,,U kunt haar ook helpen!'', reageer ik en voeg de daad bij het woord. Ze blijkt haar pincode wel te weten, maar drukt steeds op de verkeerde knop.

Als de betaling gelukt is, legt ze haar hand op mijn arm. ,,Hoe heet jij ook al weer?''

Ik zeg mijn naam, waarop ze vraagt waar zij mij van kent. Verrast door de vraag lach ik haar toe: ,,Nergens van. Ik heb u alleen maar geholpen.''