Herder Schraven maant zijn kudde

Wie stopt de kudde, voordat zij VNO-NCW-voorzitter Schraven vertrappelt. De kudde dendert door de polder op zoek naar malse financiële beloningen. De kudde is Schravens eigen achterban.

Hoe groter het bedrijf, hoe meer de topmanagers er de afgelopen jaren op vooruit gingen, met het jaar 2000 als voorlopig hoogtepunt, zo blijkt uit onderzoek dat de werkgevers deze week presenteren. Topmanagers van bedrijven met een miljard gulden of meer omzet gingen er, inclusief hun winstbonus, vorig jaar bijna 9 procent op vooruit, de toppers bij concerns met meer dan 30 miljard omzet ruim 13 procent.

Maar hoe hou je een kudde topmanagers in toom? Net als ezels, met een stok en een wortel. Als rechtgeaard ondernemer tamboereert Schraven op het goede nieuws, de wortel. De beloningen van Nederlandse topmanagers zijn nu wel op Europees niveau. Alleen voorzitters van raden van bestuur van grote ondernemingen lopen nog steeds achter bij hun Europese concurrenten.

Verwachting: geen verdere inhaalslagen. Of is die prognose een verkapte winstwaarschuwing? De winsten dalen, de bonussen dalen, weg splijtzwam.

De boodschap van Schraven aan zijn achterban: jullie hebben je wortels, hou je een beetje koest. De boodschap aan de FNV, die beloningen van topmanagers boven 3 miljoen gulden voor 100 procent wil belasten: ik heb mijn raspaardjes in toom, hou jij je ook rustig.

Maar hoe vredig wordt het achter de dijken? Schraven heeft geen stok om mee te dreigen. Wel een waarschuwend vingertje. Als bedrijven zich aan beter betalende Amerikaanse voorbeelden willen spiegelen, heeft hij daar naar eigen zeggen geen waardeoordeel over. Maar aan totale openheid, de remedie van het kabinet tegen exhibitionistische zelfverrijking bij topmanagers, kleeft ,,een zeker risico'', waarschuwt Schraven. Voor je het weet spiegelen topmanagers zich aan bedrijven waarmee zij helemaal niet te vergelijken zijn.

Is de openheid daar debet aan? Of steeds weer datzelfde clubje beloningsadviseurs? Als Schraven zijn eigen analyse volgt, gaat in elk geval een deel van de kudde opnieuw aan de haal. Nederland mag dan op Europees niveau zitten, als globalisering echt de drijvende kracht is achter de beloningssprongen, dan zullen de nog hogere Amerikaanse betalingen vroeger of later ook doorwerken in de Nederlandse. En de daadkracht van onze topmanagers kennende zal dat eerder vroeger dan later zijn.