Euthanasie

Steeds duikt de bewering op, ook in deze krant van 16 mei, dat ik de Nederlandse euthanasiewet vergeleken zou hebben met `nazi-praktijken'.

Ik betreur deze – bewust of onbewust door de media instandgehouden – vertekening van mijn argumenten ten zeerste. In de Handelingen van de Eerste Kamer valt te lezen wat ik gezegd heb. Ik citeer: ,,Als ik alleen aan de Duitsers denk, ben ik blij met hun waarschuwing aan het adres van Nederland. In elk geval zou ik – en ik denk velen met mij – nog meer verontrust zijn, dan ik nu al ben, indien het voorgestelde wetsvoorstel in Duitsland ter behandeling voor lag. Zeer dankbaar ben ik dat men in Duitsland van Groenen, via sociaal-democraten naar christen-democraten en liberalen, geen voet wil geven aan de gedachte ook maar naar die donkere praktijk van de dertiger en veertiger jaren van de vorige eeuw terug te willen keren. Maar deze Duitse partijen hebben ons meer te zeggen. De Duitse minister van Justitie, de sociaal-democrate Mevrouw Hertha Däubler-Gmelin zegt – wel te verstaan als minister van justitie – dat `doding op verzoek een aantasting is van de menselijke waardigheid'. Zo valt mij ook op dat de Groenen en de sociaal-democraten naast de verwijzing naar hun verleden ook wijzen op de toenemende maatschappelijke druk, vanwege geldgebrek en gebrek aan zorg, om tot euthanasie over te gaan als die één keer gelegaliseerd is. Van de zwakke positie van de lijdende mens kan misbruik worden gemaakt in een gezondheidszorg die toch al vele zwakke plekken vertoont, zodat goede verzorging in alle omstandigheden niet meer geboden wordt.''

Zo bezien was niet ik degene die het nazi-verleden bij deze discussie betrok, maar mensen die alle recht hebben om alert te zijn op signalen van ontwikkelingen die ons kunnen brengen in een situatie die we allemaal verafschuwen.