Schalken moet leren leven met pijnlijke voet

Sjeng Schalken leeft tussen hoop en vrees. De 24-jarige Nederlander plaatste zich gisteren voor de tweede ronde van de Open Franse tenniskampioenschappen na winst op de Amerikaan Paul Goldstein (6-1, 6-3 en 6-2), maar hij deed dat in de wetenschap dat de aanhoudende blessure aan zijn linkervoet mogelijk nooit meer kan worden verholpen.

Schalken wist de pijn op het zachte, meegevende gravel van Roland Garros nog te verbijten. Maar of hij dat op hardere ondergronden kan, is nog maar de vraag.

Binnen twee uur rekende Schalken gisteren op court 14 in de Parijse zon af met Goldstein. De Nederlander, die in de volgende ronde de als elfde geplaatste Brit Tim Henman ontmoet, keek voldaan terug op zijn partij. Hij weigerde zich gisteren openlijk zorgen te maken over zijn voet. Schalken: ,,Ik maak me meer zorgen om mijn spel. Maar gelukkig ging dat goed vandaag.''

Schalken kampt al sinds november vorig jaar met overbelasting van de bal van zijn linkervoet. Hij speelde maanden door met pijn, maar na het hardcourtseizoen verslechterde de blessure dusdanig, dat Schalken nauwelijks kon trainen. Tijdens wedstrijden moest hij zelfs pijnstillers slikken. De Limburger besloot in de aanloop naar het Davis-Cupduel in april tegen Duitsland tot een korte revalidatie. Hij liet een stuk eelt van zijn voet snijden, haalde zijn oude schoenen uit de kast en schafte aangepaste zooltjes aan. Het hielp iets. Maar niet voldoende, want op het harde supreme court van Den Bosch moest hij afzeggen voor het enkelspel.

Schalken wijt de blessure aan de chronische problemen met zijn rechterknie. In het dijbeenbot van de tennisser zit een gat, dat alleen operatief kan worden verholpen. Een operatie zou Schalken een half jaar tot een jaar kosten, zonder dat hij dan zekerheid heeft dat de pijn volledig verdwijnt. Na een kijkoperatie, eind 1999, accepteerde Schalken dat hij de rest van zijn tennisleven zal moeten leven met pijn.

Schalken gisteren: ,,Pijnvrij zal ik nooit meer spelen. Om die knie te ontzien, zet ik waarschijnlijk onbewust extra druk op mijn linkerbeen. Daar komt vermoedelijk de pijn in mijn voet vandaan.''

Schalken haalde half april opgelucht adem toen hij de hardcourtbanen kon inruilen voor gravel. De tennisser, die vorig jaar afsloot als nummer 22 van de wereld, was afgelopen voorjaar in geen toernooi verder gekomen dan de tweede ronde, met een nederlaag op de Australian Open tegen Jan Siemerink als dieptepunt. Een vrije val op de wereldranglijst dreigde.

Op het gravel van zijn woonplaats Monte Carlo hervond Schalken zich. De pijn onder zijn voet nam af, zodat hij de broodnodige trainingsuren kon maken. Schalken bereikte op het toernooi van Monaco verrassend de kwartfinale door achtereenvolgens de Marokkaan Karim Alami, de Zweed Thomas Enqvist en de Fransman Jérome Golmard te verslaan. Vervolgens was Gustavo Kuerten, de Braziliaanse Roland Garros-winnaar van 2000, te sterk voor de Nederlander. Op de graveltoernooien van München, Rome en Hamburg had Schalken de pech dat hij in de eerste ronde stuitte op specialisten als de Tsjech Bohdan Ulihrach, de Spanjaard Juan Carlos Ferrero en de Marokkaan Hicham Arazi.

Schalken begon gisteren vol vertrouwen aan het tweede grandslamtoernooi van het jaar. En na zijn winst op Goldstein groeide dat alleen maar. Al was het maar omdat hij de nare smaak van vorig jaar had weggespoeld. Toen verloor hij in de eerste ronde na een 2-0 voorsprong op ontluisterende wijze van de Armeniër Sargsian.

Nu, een jaar later, moet Schalken met de mogelijkheid rekening houden, dat hij door zijn fysieke problemen gedwongen wordt van gravel te gaan houden. ,,Als ik merk dat het op gras of op een andere ondergrond niet gaat met mijn voet dan moet ik mijn schema omgooien. Dan moet ik me op gravel specialiseren.''