Vrijheid blijheid

Er is een tijd geweest dat er een wachtlijst bestond van mensen die allemaal ontzettend graag in De Nijmeegse Stadskrant wilden schrijven. Studenten, academici, bewust werkloze jongeren wisten het onafhankelijk-linkse maandblad gemakkelijk te vinden. De redactie bestond in die jaren uit twaalf man en samen leverden ze volop artikelen, over de kraakbeweging, de gemeentepolitiek, over cultuur of het gebrek daaraan. Het was een eigenwijze krant typerend voor de ,,anarchistisch-bourgondische'' stad die Nijmegen wil zijn.

Deze maand verscheen na twintig jaar het laatste nummer van de stadskrant. Het maandblad verdwijnt wegens een tekort aan geldschieters en enthousiaste vrijwilligers. In hun redactielokaal in een voormalige kazerne mijmeren drie medewerkers over hoe het zo ver heeft kunnen komen. De sigaretten komen uit de shagbuil, de koffie hangt in glazen mokken. De verslaggevers Gerard Zeegers en Argé Nieuwenhuijzen en muziekrecensent Maarten Schiethart vermoeden dat de ,,economische hoogconjunctuur'' de stadskrant de das om heeft gedaan. Gerard Zeegers: ,,Er zijn te weinig mensen die tijd kunnen vrijmaken. Er zijn ook geen kritische studenten meer. Er zijn minder werklozen. Sociale diensten zijn strenger geworden. Je kunt niet meer bewust baanloos zijn.'' Argé Nieuwenhuijzen: ,,Mensen willen niets uitdagends meer doen. Ze willen hard werken en daarnaast als vrijwilliger hooguit nog iets liefs doen, in de zorg.'' Maarten Schiethart: ,,Studenten schrijven liever in een glossy universiteitsblaadje. Daar krijgen ze bovendien een vergoeding voor.''

De redactie heeft overwogen een doorstart te maken als op het laatste nummer een vloed van medeleven zou volgen, maar vrijwel niemand heeft gereageerd.

Ook de alternatieve radiozender Radio Rataplan is uit de Nijmeegse ether verdwenen, nadat de rijksdienst voor de radiocommunicatie de zender dreigde met torenhoge boetes. Volgens Radioman Maarten Schiethart hield de zender ruim twintig jaar geleden niet meer in dan op donderdagavond anderhalf uur lang mensen de microfoon aan elkaar te laten doorgeven om iets te zeggen over kernenergie en kruisraketten. De zender werd landelijk bekend als actiezender bij krakersrellen. Er heerste volgens oud-medewerkers een ongedwongen zo niet amateuristische sfeer waarin autochtone Nijmegenaren in contact traden met de ,,importintellectuelen'' van de universiteit. Als legendarisch geldt een telefonisch vraaggesprek waarin de interviewer een actieleider vroeg om met zijn baard langs de hoorn te schuren.

Ook bij De Nijmeegse Stadskrant was het altijd vrijheid blijheid, vertellen de redacteuren. Wie zin had om een artikel te schijven, moest dat vooral proberen. ,,Als het maar niet te klef was'', zegt Gerard Zeegers, doelend op oubollig nieuws over bijvoorbeeld de opening van een nieuwe winkel. De stadskrant wilde kritisch zijn. Er is nooit subsidie gevraagd. Zeegers: ,,Dan moet je slijmen. En dan kun je niet meer onafhankelijk over bestuurders schrijven.'' De Nijmeegse Stadskrant werd gratis verspreid in een oplage van tienduizend exemplaren. Wie zeker van een krant wilde zijn, kon een abonnement nemen.