My Vitriol gaat heen, Ash terug

Na de teloorgang van de Britpop hebben gitaargeoriënteerde bands in Groot-Brittannië het niet gemakkelijker gekregen. Dat bleek uit het concert van My Vitriol en Ash, beide overigens uit de periferie van het Verenigd Koninkrijk: de thuisbasis van Ash ligt in Noord-Ierland en enkele leden van My Vitriol stammen uit Azië, overigens zonder dat dat sporen in de muziek nalaat. My Vitriol, de nieuwkomer van de twee, bleek de interessantste weg te bewandelen. De kleurrijk uitwaaierende gitaarpartijen doen de gedachten uitgaan naar de generatie `shoegazer'-bands die tien jaar geleden in het voetspoor van My Bloody Valentine het gezicht van de Engelse popmuziek bepaalden. Ook de noise van Sonic Youth doet zich als invloed gelden, terwijl in de donkerder klankkleuren zelfs sporen van het twintig jaar oude Gothic-geluid van bands als The Cure zich opdrongen – en niet alleen vanwege het Batman-shirt van bassiste Carolyn Bannister.

Toch bleek My Vitriol meer dan een optelsom van de meer `noisy' kantjes van de popgeschiedenis. De weemoedig glijdende zangmelodieën van zanger-gitarist Som Wardner baanden zich een weg door de contrasterende en stekelige stapelingen van gitaarklanken, waarin zich af en toe toch een zekere melancholie aftekende.

Maar getuige het eenvormige en wat onrijpe karakter van het songmateriaal is My Vitriol er nog lang niet, waar dat `er' ook maar moge wezen. Ash is `daar' al geweest en blijkt alweer op de weg terug. Ten tijde van hun debuutalbum 1977 stond dit toen piepjonge Noord-Ierse trio op de toppen van zijn kunnen, waarna men hard viel. Op hun derde album Free All Angels klinkt de inmiddels tot kwartet aangegroeide band voortijdig gerijpt, alsof de midlife-crisis elk moment kan aanbreken.

De groep bedient zich van de SG, de Flying V en de Explorer: legendarische types gitaar van Gibson (de Explorer is een basgitaar), die doen vermoeden dat Ash' diepste wens is om een klassieke rockgroep te zijn. Nu kent voorman Tim Wheeler zijn beperkingen, wat inhoudt dat het zover niet komt. Hij heeft een redelijk vlotte hand van songs schrijven, maar diep gaat het nergens – behalve in de zin van het dieptepunt dat Candy was.

Gebaseerd op een sample uit Burt Bacharachs Make It Easy On Yourself was dit middle of the road op zijn slapst, waarvoor Wheeler het zelfs nodig vond om zijn gitaar af te gespen. De drie korte, jagende punkraggers daarna, die de titel van het albumdebuut in herinnering riepen, waren een stuk leuker, maar hielpen de zaak-Ash nauwelijks vooruit. De observatie dat de groep vroeg opgebrand is heeft iets van een cliché, wel met een fikse kern van waarheid.

Concert: My Vitriol en Ash. Gehoord: 26/5, Melkweg Amsterdam.