Mijn leven als astronaute

Bijna negen is ze, en het leven is een vat vol wetenswaardigheden. Hoe komt het dat mannen, als ze oud zijn, kaal worden en vrouwen niet? Waar komt de riolering van Moskou precies op uit? Is het niet eng om bij iemand bloed te prikken en hoe leer je dat?

De laatste vraag heeft ze vandaag op school gesteld en volgens de juf leren dokters bloedprikken op een sinaasappel. Thuis wordt de grootste mandarijn van de fruitschaal onderworpen aan een behandeling met een stopnaald. ,,Bloedprikken is dit eigenlijk niet, ik ga hem dotteren net als ze bij opa hebben gedaan.''

Helaas verloopt het dotteren niet naar wens. De mandarijn begint akelige gaten te vertonen en noodgedwongen wordt de operatie omgedoopt tot keizersnede. De partjes worden in een jampotje met appelsap gedaan en in de koelkast gezet. Een achtling op sterk water. ,,Niet weggooien hoor! Over drie weken haal ik ze eruit, dan mogen ze in de couveuse.''

Deze actie loopt zeker niet vooruit op een toekomstige carrière. Daarover heeft ze andere ideeën. De afgelopen jaren aarzelde ze tussen balletdanseres en kraanmachinist, maar sinds twee maanden weet ze het zeker: ze wordt culinair journaliste en in de vakanties en de weekends astronaut, want dat vindt ze ook wel leuk. Op het relatievlak kent ze evenmin twijfels. Ze wil één man voor haar hele leven – niet dat gerommel van haar vader en haar moeder en bijna alle ouders van vriendinnetjes – en zes kinderen. Drie jongens en drie meisjes. Die hebben het dan in het weekend gezellig met elkaar, als zij in een baan om de aarde zit.

Haar leven. Een vat niet alleen vol wetenswaardigheden, maar ook vol kansen. Als ze blijft zoals ze nu is, raakt het nooit leeg.