JOSH HADEN OVER

,,Eigenlijk wilde ik dit album I Believe In God noemen. Maar na allerlei discussies werd het toch kortweg I Believe. De oorspronkelijke titel was me iets te specifiek. Ik wilde geen mensen beledigen die niet in God geloven of die Zijn bestaan ter discussie stellen. Ik hield die titel liever open voor verschillende interpretaties. Maar ik geloof in God.''

Josh Haden is de zoon van de beroemde jazzbassist Charlie Haden. In de muziek van zijn eigen groep Spain doemen af en toe jazzinvloeden op, naast andere exotische en avontuurlijke invullingen. Maar verder valt de muziek van Spain, waarin de jonge Haden basgitaar speelt, eerder te omschrijven als zich traag voortbewegende, alternatieve gitaarrock.

,,Mijn geloof blijkt uit alledrie de platen van Spain, al kreeg het op de eerste twee albums misschien minder nadruk als op I Believe. Religieuze thema's horen bij mijn kijk op het leven en op muziek. Je mag Spain een christelijke band noemen, maar ik acht het christendom niet alleen zaligmakend. Ik geloof in alle religies, ik geloof dat alle religies uiteindelijk hetzelfde doel dienen. Ze gaan uit van een schepper en een diepere betekenis achter het universum. Zelfs als er binnen zo'n godsdienst meer goden actief zijn, komt het daarop neer. Daar geloof ik in, dus geloof ik in de God van alle religies. Ik zing over Jezus en Maria omdat ik nu eenmaal het best thuis ben in de judeo-christelijke religie. Daar is de westerse samenleving van doortrokken. Ik wilde dat ik meer wist over oosterse godsdiensten.

,,Ik denk dat mijn ouders zichzelf beschouwen als atheïstisch. Ik werd opgevoed door de joodse familie van mijn moeder, met mijn grootvader letterlijk als een patriarch aan het hoofd. Hij trok het bestaan van God in twijfel, maar voelde zich diep verbonden met zijn joodse wortels.

,,Het geloof werd er bij mij dus niet bepaald ingeramd, ik moest het zelf ontdekken. Als tiener zat ik in een heel politiek geïnspireerde punkband, het idee van God en godsdienst alleen al maakte me bijzonder boos. Daar schreef ik dan ook heel pissige songs over. Maar op een gegeven moment merkte ik dat ik mateloos geëmotioneerd raakte van gospelmuziek. Waarom is dat zo, vroeg ik me af, als ik niet in God geloof? Dat was een van de dingen die me tot God brachten.

,,Nu luister ik graag naar religieus geïnspireerde muziek uit allerlei culturen. Ik ben gefascineerd door de muziek van Muslimgauze, ofwel de inmiddels overleden Engelsman Bryn Jones. Hij wijdde zich helemaal aan een bepaald aspect van de moslimreligie, die ervan uitgaat dat het Westen het kwaad vertegenwoordigt. In interviews ontpopte hij zich bijna als een religieuze zeloot. Voor dat compromisloze geloof in zijn God, en de manier waarop hij dat in muziek omzette, heb ik diep respect.

,,Het idee van een vrije wil komt mij bespottelijk voor. Ik geloof dat ik op aarde neergezet ben met een bepaald doel: het maken van muziek. Als ik van dat doel afwijk, is God boos en dat heb ik liever niet. Ik zie mezelf als een soort evangelist met mijn muziek, maar ik wil de boodschap er ook weer niet inhameren. Daarvoor heb ik te veel respect voor wat anderen wensen te geloven. Mijn vader heeft een diep geloof in zijn muziek, dat is zijn religie. Hij zegt altijd dat een muzikant elke noot moet spelen alsof het zijn laatste is. Diezelfde spirituele diepte probeer ik te leggen in mijn muziek.''

Spain: I Believe (Restless 73737) distr. PIAS