`Jeezis, hij is echt heel sexy!'

Het merk-Clinton slijt in de VS, maar het doet het nog prima in het buitenland. Gelukkig, want de rondreizende ex-president heeft héél veel geld nodig.

Eerst moest Bill Clinton Yasser Arafat ervan overtuigen dat hij beter niet zijn pistool kon meenemen naar het Witte Huis en daarna moest hij de Israëlische premier Yitzhak Rabin overreden de PLO-leider een hand te geven. Rabin ten slotte: ,,OK, but no kissing.''

De 42ste Amerikaanse president vertelde de anecdote voor de tweede keer op Britse bodem. Toen hij in december officieel afscheid kwam nemen van premier Blair, bracht hij er al een zaaltje vips mee aan het lachen. In Hay-on-Wye, op de grens van Engeland en Wales, waar het jaarlijkse literatuurfestival wordt gehouden, ging de grap er zaterdag ook in als koek.

Kwam Clinton er zijn autobiografie presenteren? Nee, hij onderhandelt nog over een voorschot. Maar intussen heeft hij geld nodig en niet zo'n beetje ook: vier miljoen dollar om de advocaten af te betalen die hem hebben verdedigd tijdens de Lewinsky-affaire en rekeningen voor lopende zaken, zoals de omstreden gratieverleningen in zijn nadagen op het Witte Huis.

Thuis is het merk Clinton dezer dagen niet ijzersterk. Een reeks Amerikaanse bedrijven zegde zijn spreekbeurten af. Maar het buitenland lust hem nog wel, letterlijk, want waar hij verschijnt rinkelt niet alleen de kassa, maar vallen vrouwen bij bosjes.

,,Jeezis, hij is echt heel sexy!'', zegt de vrouwelijke hoofdredacteur van een Brits tijdschrift op het gazon achter Cabalva, een landhuis buiten Hay, waar honderd kopstukken uit de Britse literatuur- en mediawereld Clinton met champagne en zalmigheidjes vóór zijn speech ontvangen. Ze is niet de enige. Een society-verslaggeefster keek hem in de ogen ,,en smolt'', bekent ze. En de in repen roze zijde gewikkelde vrouw van een sponsor kan alleen nog ,,O, my God!'' uitbrengen als Bill zijn beide handen even om de hare heeft gelegd.

Wat de president – niemand zegt `Mr Clinton' – in Hay kreeg is onbekend, maar zijn minimum-fee is honderdduizend dollar, plus onkosten voor reis en verblijf en de geblindeerde busjes krachtpatsers die hem begeleiden. De tournee, die hem vorige week al in Scandinavië, Polen, Oostenrijk en Ierland bracht, leverde Clinton een miljoen dollar op, of 1670 dollar per gesproken minuut.

Volgens Peter Florence, organisator van het festival, is zijn geld welbesteed, wegens de publiciteit. Welbesteed leken ook zijn 1300 luisteraars de honderd pond (365 gulden) te vinden die ze de man betaalden voor Clintons observaties over Kosovo, Oost-Timor, Noord-Ierland en andere brandhaarden, bijeengehouden door de gedachte ,,dat alle mensen voor God gelijk zijn'' en met achteloos-bestudeerde grappen – Ik ben het voorprogramma van Paul McCartney – van glijmiddel voorzien. Hij kreeg een staande ovatie.

Een paar van de dertig boekwinkels in Hay (één per 32 inwoners) zetten onsportief het Kenneth Starr Report (over de Lewinsky-affaire) in de etalage en ééntje stalde zelfs lege sigarendozen uit. Maar daar tegenover stond de ontroerende eigenaresse van boetiek Monica, die oprecht hoopte dat Bill een jurkje zou komen uitzoeken.

Zang (de Welshe popzangeres Cerys Matthews), een blotige modeshow, gevaarlijke cocktails en een diner van geschroeid piepkuiken en overleden worteltjes besloten de avond à 2.395 pond voor elk van de vijftig tafels, die allemaal de naam droegen van een Amerikaanse staat.

Om twee uur pelde een rood aangelopen, vermoeide, maar nog steeds glimlachende Bill zich los van Germaine Greer. Hij schudde Frank McCourt (Angela's Ashes) de hand en deelde handtekeningen uit aan de serveersters. Zij waren ook gesmolten. ,,I wanna hang out with you guys'', zei hij nog. Maar hij moest weer vroeg op, zodoende.