Flikken onder vreemde vlag

World Private Label 2001, Rai, 22-23 mei

De vaste beursbezoeker beweegt zich in een breed spectrum. Het beste is zonder enige voorbereiding ter beurze te tijgen, de verrassing is des te groter: waar komen we nu weer terecht? Het gebeurt dat men zich door consumerende landgenoten moet ploegen – met busladingen aangevoerd uit Veendam, Winterswijk, Den Helder of Schin-op-Geul. Op andere momenten waant men zich in een andere eeuw, waarin op een overzichtelijke vakbeursvloer wordt gehandeld alsof tijd niet langer geld is, en waar de gesprekken ogen alsof er tussen gelijkwaardige partners iets moois en fortuinlijks ontstaat.

World Private Label 2001, de beurs van de Private Label Manufacturers Association, oogde op het eerste gezicht als een beurs van het kalme type. Maar na een wandeling van een kwartier begon er iets te wringen. Wat deden deze bedrijven hier? Producten genoeg. Acetifico Carandini Emilio SRL had zijn azijnen uitgestald, Bio Rom Handelsgesällschaft zijn Dode Zee-cosmetica, Calissons Du Roy Rene bracht zijn nougat-assortiment, Dansk Kaffekompagni AS zijn thee, ik zag het bakwerk van Verdener Keks- und Waffelfabrik, de koude lollies van IJsboerke I.C.S. A.N.V. en de edelnoten van de Nut Company.

Over de producenten geen misverstand, maar waar moesten de producten heen? Een vraag die werd aangejaagd door de vele etiketloze knakworstpotten, of in plastic gevatte vleesconserven getiteld `Private Label'.

Ik vervoegde me bij de buitengewoon vriendelijke stand van Choco Support uit Geldermalsen.

`Meneer, wat ìs dit voor beurs?'

Dit werd een vreemde vraag gevonden.

`U hebt net tweehonderdvijftig gulden entree betaald, en weet dat niet?'

Ik begreep nu het heen en weer telefoneren, voor ik met mijn perskaart toegang kreeg. World Private Label 2001 liet kennelijk niet zonder slag of stoot het `private' vallen. Een ongelukkige woordspeling, want `private Label' staat voor niets meer of minder dan `huismerk'.

`Wij draaien, wat men vraagt,' zei de vriendelijke Choco Support-man. `Wil Albert Heijn morgen blauwe AH-flikken, dan maken wij die graag. Pimpelpaars? Ook goed. De flikken herken je aan de smaak meteen, niemand maakt ze zo goed als wij. Maar ze varen onder vreemde vlag en ...'

Hij boog zich naar mij over.

`En ik zou het fijn vinden als U het niet verder vertelt.'

'Welnee,' zei ik. 'Ik ben immers journalist. We houden het privé.'

Je denkt er niet meteen over na, maar natuurlijk zitten er makers achter de AH-wasverzachter, de anonieme tandkräm van de Zweedse Konsum-supermarkten of de merk-zoetzuur-augurken van het Franse winkelwagenparadijs Carrefour. Ongedacht waren de producten niet, we zien ze in elke supermarkt. Huismerkdingen worden het meest verkocht. Ongedacht echter waren de verbanden die hier bleken, er kwam een structuur bloot voor een oningevoerde man als ik. Wat via de omweg van de gang van beurs naar beurs tot een conclusie leidt: het best houde men zich onnozel, anders komt men niets te weten.