Vrolijk wijntje en op de tv de bruiloftsramp

Geen bloed, geen lijken, alleen een gruwelijke slapstick van een naar beneden stortende menigte en ik moest mijn best doen om te beseffen dat het echt was. Een vrolijke joodse bruiloft, honderden vrienden en familieleden in een volle zaal, bruid en bruidegom lachend in het midden. Het publiek gaat dansen, de bruidegom wordt nog eens in de lucht gejonast en dan plotseling buigt de vloer door, de dansende menigte zakt en is dan plotseling van bovenaf te zien, de videocamera-man filmt door een shock komt vaak langzaam aan en hij besefte het waarschijnlijk ook nog niet. De camera beweegt mee naar beneden, hard gegil is te horen, brokstukken vliegen in het rond, de muziek is opgehouden. Een paar vrouwen rennen wanhopig gillend langs de pas ontstane afgrond. Een grijs bebaarde man in wit overhemd kijkt schijnbaar kalm de diepte in maar wordt door zijn vrouw weggetrokken.

Nog steeds kan ik het niet geloven dat het echt was, want ik heb gruwelijker scènes gezien, in fictie en in werkelijkheid. Vraag een 12-jarige wat hij ervan vindt en hij zal zeggen dat hij de film The Titanic al heeft gezien en dat was veel erger. Als ik iemand spreek, die wel van de bruilofts-video onder de indruk zegt te zijn, zal ik niet tactloos de schouders ophalen maar met hem meegruwelen, hoewel er een meedogenloos, koud, cynisch gevoel op mijn ziel ligt, dat van de doorgewinterde televisie-kijker.

En daar zit hem het gebrek aan respect in voor de getroffen bruiloftgangers, de betrokkenen bij deze ramp die op hun naaktst te zien waren. De vrouw die in dierlijke angst schreeuwde zoals ze nooit had voorgenomen het voor de camera te doen. Inmiddels schaamt ze zich er misschien voor. Of ze is te geshockeerd voor schaamte.

Het filmpje werd niet vertoond uit medelijden of omdat het iets laat zien wat we niet al van het nieuws wisten maar gewoon omdat het beschikbaar was. Het is nieuws-snuff. Het brandt in de zak en moet worden uitgezonden. Maar er is niets in de wereld van de kijker veranderd na het vertonen van deze video. Het land is niet geshockeerd. Beurzen gaan niet open. Na het gillend in brokstukken neerstorten van 600 mensen te hebben bekeken, gaan de mensen gewoon door met wat ze op de zomerse vrijdagavond van plan waren.

Het eten wordt opgediend, of er komt een vrolijk wijntje op tafel, er wordt geflirt, misschien uitgegaan later op de avond. Het blijft vér weg. Elke dag gebeurt er wel zoiets in de wereld en je kunt niet aan alles lijden. Daar verandert dit filmpje niets aan. Ik zou waarschijnlijk niet anders hebben gehandeld dan de Journaal-redacteuren die ermee openden. Iedereen zendt het toch uit, een bewegende World Press Photo. Gruwelijke beelden zijn gewoon en dit was niet eens zo gruwelijk. Terwijl ik na het Journaal deze nagloeiende zomerse avond in kijk, schrijnt mijn gebrek aan respect en medegevoel.