Hollands Dagboek: Wouter Barendrecht

Wouter Barendrecht (1965) is directeur van het bedrijf Fortissimo Film Sales, dat zowel Aziatische als westerse films verkoopt aan distributeurs en televisiestations over de hele wereld. Hij woont sinds 1997 in Hong Kong en was de afgelopen week op het Filmfestival van Cannes.

Woensdag 17 mei

Day Eight staat er op de omslag van de dagelijks in Cannes verschijnende vakbladen Variety, Screen, Moving Pictures, le Film Français en de Hollywood Reporter, die deze twee weken in Cannes alle Herald Tribunes, NRC's, South China Morning Posts en zelfs de CNN's van deze wereld verslaan in belangrijkheid. Gaza, gekke koeien en de nieuwe Japanse premier zijn van geen belang ten opzichte van welke films Miramax gekocht heeft, wat de nieuwe film van Nicole Kidman wordt, hoe de Duitse box office zich ontwikkelt en wat er veranderd is in het aankoopbeleid van de Braziliaanse televisie. Elke dag begint met het doornemen van deze bijna heilige lectuur.

Ontbijt met hele staf: business partner Michael en het team Nelleke, Marnix, Esther, Winnie en Hong Kong entertainment lawyer Michael L. We bereiden de dealmemo's voor voor de verkoop van onze nieuwe Thaise film Jan Dara aan Japan, Korea, Italië en het Midden-Oosten.

Ik herinner me dat de baas van de Franse televisie La Sept me gisteren op de Braziliaanse party (of was het de Koreaanse, na een tijd lijken al die party's op elkaar) zei dat hij onze Japanse film Hush! prachtig vindt. Hoera: dat betekent een verkoop! Al het smoezen op de talloze recepties en ontvangsten heeft resultaat. De straten van Cannes zijn vol met sterren, publicisten, zakkenrollers, festivalfunctionarissen en journalisten. En iedereen moet hier scoren. De druk is enorm.

In razend tempo verkopen we What time is it there? aan Argentinië, The Eye aan Japan en Quitting aan Sony Classics voor Noord-Amerika. Een verkoop aan een Amerikaanse mini-studio betekent grote koppen in de vakbladen.We hebben tot 4 uur om de deadlines voor de Variety van morgen te halen. Een gezamenlijk persbericht met een quote van Sony-baas Michael Barker, een quote van ons, gut, we zijn zo blij weer met elkaar te werken. We geloven totaal in de film (die Barker noch ik gezien heeft, want hij is in post-productie in Beijing). Screen International belt ieder half uur en zegt dat de Croisette gonst van de geruchten dat Fortissimo alweer een film aan een grote Amerikaanse maatschappij heeft verkocht, na de verkoop van Tears of the black tiger aan Miramax drie dagen eerder. Ongelooflijk hoe snel de geruchtenmachine werkt in Cannes. Binnen een uur wordt Quitting ook aan Zwitserland en Brazilië verkocht, gebaseerd op de geruchten van een aanstaande Amerika-deal.

Ren naar de Israëlische party op het dakterras van het Hilton Hotel. Vanaf dit dak kun je heel goed naar andere party's kijken die op het strand plaatsvinden en waar menig mantelpakje worstelt met hoge hakken in het zand. De merkgeilheid van onze industry is enorm. Vaak is het logo van Gucci of Chanel op een jurkje groter dan de gemiddelde filmposter.

Stop vijf minuten op de Nederlandse borrel in een villa, onder de goede zorgen van Holland Films Claudia `Popje' Landsberger en Ellis Driessen. Afspraak met Toine Berbers, oud-correspondent voor de Volkskrant en de nieuwe directeur van het Nederlands Fonds voor de Film. Korte vergaderingen met distributeurs uit Korea, Hongarije, Engeland, Amerika, Turkije en Zuid-Afrika.

Diner met Wong Kar-wai (WKW) in Le Suquet. Veel Hong Kong-gossip en strategieën over de verkoop van zijn nieuwe film 2046 die in pre-produktie is. 2046 (dit jaar staat voor vijftig jaar na de overdracht van Hong Kong naar China) belooft een futuristische opera te worden. Zoals altijd werkt WKW zonder script. We beginnen volgende maand met draaien.

Met WKW naar Majestic Hotel om te borrelen met een andere Chinese maestro: Hou Hsiao-hsien (HHH) die via Schiphol is gekomen, zodat-ie in transit naar het casino kan. Michael W. en ik tekenen in de Majestic om half 2 's nachts de dealmemo met Sony. WKW bestelt champagne voor ons allen. De Sony-guys hopen zijn volgende film te krijgen, maar we hebben een first option met USA Films getekend. Om drie uur naar bed.

Donderdag

Day Nine. We zijn inmiddels hier al bijna twee weken en doodop. Maar we moeten nog door.

Interview met een onbenullige dame van Cahiers du Cinema, die zeurt over cinema oriental, een term waarvoor ik allergisch ben. Gelukkkig weten de meeste journalisten dat de Aziatische cinema meer is dan Gong Li met gebonden voetjes in een plattelandsdrama in de jaren dertig. Met veel rode kleuren, wat dat is erg Chinees.

Korte ontmoetingen met kopers uit Groot-Brittannië, Noorwegen, Italië, Rusland, Slovenië, Indonesië, Venezuela. Ren om 4 uur naar de Club des Palmes in het Palais, waar de medewerkers van What time is it there? zich verzamelen. We lopen over de fameuze rode loper de trappen van het festivalpaleis op. In het volgepakte paleis krijgt de equipe een enorme ovatie. Onze party voor What time is it there? is erg prettig.

De Cannes-feestjes zijn een leuke lucratieve bezigheid voor de lokale bevolking. Een gemiddeld strandpartijtje kost zo'n 35.000 dollar. Een grotere, zoals onze Tears of the black tiger-party, een slordige 75.000 dollar. Ik denk dat Fortissimo zo'n 400.000 dollar in twee weken hier in Cannes uitgeeft. Helaas is er geen alternatief om je film zichtbaar te maken.

Vrijdag

Day Ten. Bellen met Bangkok, Beijing en Tokio om de laatste deals met de diverse producenten door te nemen. Gelukkig is er veel goed nieuws dit jaar, want het blijft altijd moeilijk een producent te vertellen dat niemand zijn baby wil kopen. Ben erg opgelucht over de recettes in Hong Kong voor onze Koreaanse film The isle. Alle Japanners spreken over What time. Iedereen verwacht dat het een groot succes zal worden nu alle Japanese critici en bioscoopeigenaren over de film juichen.

Naar het paleis voor de eerste persvertoning van HHH's film. WKW gaat mee. Altijd een zenuwslopende ervaring. Kunnen we ook kopers, die in principe geen toegang hebben tot de persvoorstellingen, naar binnen praten? Alleen door de festivalbewakers aan de deur iets toe te stoppen krijg je wat gedaan. Vlak na de persvoorstelling krijg ik een sms van een belangrijke Hong Kong-journalist. Hij vindt de film erg goed. Vlak daarna belt een Israëlische distributeur dat de film niet voor haar is. HHH behaagt sommigen en is voor anderen te moeilijk. Voedsel voor cinefielen.

's Avonds diner met hele Fortissimo team in Tetou, het bouillabaisse-restaurant net buiten Cannes. We zijn allemaal doodop, en het fantastische maar loodzware eten versterkt dit gevoel.

Zaterdag

Day Eleven. Zetten een privé-screening op voor Sony voor What time is it there? Vele Latino's in kantoor, en we verkopen Jan Dara aan Colombia en Brazilië. Esther verkoopt Quitting aan Cinemien, Nelleke Shower aan Venezuela, Winnie The Eye aan Frankrijk. Veel kopers die niet met lege handen naar huis willen.

Tegen zessen verkleden we ons voor de `Montée des Marches'. Als deel van de officiële delegatie de rode trappen op voor Millennium mambo. Superster Shu Qi ziet er prachtig uit. Miramax vraagt om een privé-audiëntie van Shu Qi met studiobaas Harvey Weinstein vlak na de screening van de film. We lopen langzaam de trappen op.. honderden fotografen.. tien stappen.. fotocall.. weer tien stappen.. fotocall etc. etc.

Michael W. en ik gaan naar Harvey's suite in de Majestic, vergezeld van Shu Qi en manager. Harvey is heel vriendelijk. Volgens zijn medewerker heeft dat te maken met die rondborstige Italiaanse dame zonder naam in de hoek van de suite die ons gedurende de audiëntie professioneel toe blijft lachen. Binnen tien minuten biedt Harvey Shu Qi een rol in de a.s. Scorsese-film Shanghai aan. Shu Qi reageert cool en vraagt of hij ooit een film van haar gezien heeft. Harvey moet toegeven dat dit niet het geval is, maar dat al zijn scouts in Azië haar aanbevelen. Harvey benadrukt de goede samenwerking met Fortissimo en vertelt Shu Qi hoe hij ons vorige week vanuit zijn privé-jet belde, een uur voor landing in Cannes, om Tears of the black tiger te kopen. De lijn tussen zijn jet en ons kantoor bleef open zo'n anderhalf uur lang, en toen hij landde in Nice, stond de advocaat van Miramax met een dealmemo bij ons aan de deur. Zoals Harvey het op zijn bescheiden manier uitdrukt: ,,I want to own that director.''

Daarna met Shu Qi naar het Millennium mambo-feest op Man Ray beach. Regisseur Edward Yang geeft acte de presence, evenals Tsai Ming-liang. Unieke foto-gelegenheid: drie van 's werelds grootste regisseurs op een party tezamen. Dansen tot drie uur. Daarna falafel eten met de dame van Miramax, die de cassettes regelt die Harvey in de jet zal bekijken. Het lukt ons twee van onze films daar tussen te krijgen.

Zondag

Day Twelve. Bij een lunch in Eden Roc, het stinkdure restaurant van Hotel Du Cap (no credit cards allowed) verkopen we onze a.s. film Party monster aan een Britse distributeur. Ergerlijk dat alle obers donkere of spiegelende zonnebrillen dragen.

Palmenkoorts. Iedereen maakt zijn lijsten van potentiële winnaars. Langzaam komt er duidelijkheid: Nanni Moretti is teruggevlogen, evenals Isabelle Huppert en David Lynch. De teams van onze What time is it there noch Millennium mambo hebben een telefoontje gekregen. We vallen dus niet in de prijzen. Zeer opmerkelijk dat alle prijzen naar Westerse films gaan.

Maandag

Day Zero. Afgelopen. CNN mag weer aan. We lunchen een laatste keer op het strand en vliegen naar Amsterdam. Hierna door naar Londen, Seattle, Tokio, Hong Kong, Bangkok. De Franse kranten klagen dat de Aziatische cinema in Cannes beledigd is door de jury. Hoera, gerechtigheid!

Dinsdag

Heuse kantoordag in Amsterdam. Altijd weer raar in Amsterdam te zijn. Ben inmiddels meer dan twee weken onderweg en verlang naar mijn eigen Hong Kong-bed, stamkroeg en vrienden. De Hong Kong-krant Apple Daily komt per fax binnen, waar we allemaal breeduit in staan met foto's van het diner met Shu Qi. Alles wat we besteld hebben wordt uitgebreid besproken door de krant. HK op z'n smalst.

Afspraak met broer en producent Marc van Warmerdam over Alex' nieuwe film Grimm, die we voor Cannes 2002 af willen hebben. De cyclus voor volgende jaar is reeds begonnen.

Woensdag 23 mei

Afspraak met producent Kees Kasander over potentiële samenwerking. Morgen naar het filmfestival in Seattle. Scripts in handbagage. Misschien dat ik dit keer ook zelf weer eens wat films ga zien, en niet alleen er over praten. Cannes lijkt ver weg.