Het pantser Jol

Gaar en gelukkig ging Dick Jol in het stadion Giuseppe Meazza het veld af. En toen moest het mooiste nog komen: een knuffel van Pele. Een dag later zegt de scheids: ,,Steeds als ik daar aan terugdenk, krijg ik kippenvel. Pele knuffelde en bedankte me. Dat heeft me enorm ontroerd, want je praat wel over de beste voetballer ooit.''

De beste voetballer en de beste scheidsrechter ooit in elkaars armen, John Blankenstein bestierf het bijna van woede. Dat dit onzegbare geluk uitgerekend Jol mocht schampen terwijl hij een aantal jaren nog zo zijn best had gedaan om diezelfde Jol aan de schandpaal van een Haagse groentenman te spijkeren. John moest denken aan de eeuwige wijsheid van Hans van Mierlo die ooit zei: van vergevensgezindheid komt steeds meer razernij. De oud-scheidsrechter bloedde hevig aan de glorie van zijn opvolger, misschien nog wel heviger dan aan het kwetsende getater van die imam.

Jol for president.

De felicitaties voor de 45-jarige Scheveninger zijn dagen na de Finale nog steeds niet te stuiten. Het feestvarken zelf wentelt zich met de behaagzucht van een oude operadiva in het applaus. Hij weet zich op Máxima-hoogte: een lintje kan niet uitblijven. Dickie is the winner van de Champions League. Van verdachte tot volksheld, wat kan het leven toch mooi zijn.

Zijn plan was goed voorgekookt. De camera's moesten hem van bij de aftrap vinden. En dus floot Jol binnen de drie minuten een penalty. Een sanctie met voorbedachte rade. Wie of wat maakte niet uit, een scrimage van spuug of benen, een pruik of een vloek die neerdwarrelde in de zestien, het kon niet schelen – die penalty zou er komen. Voor evenveel god had hij een strafschop gefloten wegens een te familiaire aai over de bol van deze of gene. Het had trouwens niet veel gescheeld of hij had zijn momentum al vóór de aftrap gecreëerd, door in de catacombe een handstand te performen. De spelers en de wereld zouden hoe dan ook weten wie Dick Jol is.

En wie is Dick Jol dan?

Een man die altijd alles op zet. Jol loopt letterlijk in een pantser. Het spierballenvertoon doet denken aan sportscholen, met of zonder nandrolon. Geboren met de borst vooruit, maar dan zo vooruit dat ik vrees dat hij op een dag gaat klappen. Ooit scheurt die rug, het kan niet anders. Nog indrukwekkender is de blik van Jol. De strakke scheidsrechtersblik is er altijd, op het veld, in het bad en in het bed. Als hij thee drinkt met zijn oude moeder, als hij de ogen biddend ten hemel richt, wellicht als hij zijn geliefde tijdens het voorspel om de daad verzoekt. Ogen als kogels.

Dick Jol is een mimekunstenaar. In zijn gezicht weerkaatst het hele leven. Drift en spot, wanhoop en zachte camaraderie, verwondering en verachting, de emoties dansen van jukbeen naar jukbeen. Zijn repertoire aan grimassen is schier onuitputtelijk. Nog iets: ik ken geen hoofd dat zo mooi rood kan worden als dat van Dick Jol. Met een oase van bloed onder de wangen is mijn liefde voor deze scheids het grootst. Op dat moment gaat de vertedering het diepst.

Een rederijker is Dick Jol niet. Het blijft bij Haags gemompel, op bevel van de FIFA soms in Engelse vertaling. Hij praat een beetje zoals Relus ter Beek: happend naar adem. En de humor is ook niet meegegroeid naar de top. Jol als moppentapper is beslist geen Champions League. Het blijft lachen op het niveau van de Haagse groentenman. Een lach met alleen maar darmen.

De colossus van de fluit heeft een klein hartje. Er is erbarmen voor de hinkende medemens. Voor het hinkende kind vooral. Dick Jol zal het niet nalaten in de bestuurskamer van Roda JC om een shirtje te vragen voor een gehandicapt weeskind uit het Haagse. En voor de bijstandvaders en -moeders uit de buurt heeft hij altijd wel een gesigneerde foto klaar. Van de internationals, van Van den Herik en de laatste tijd van hemzelf. In Jol ligt het goede doel genetisch bestorven.

Straks gaat Dick Jol naar Japan. Om zijn collega's aldaar te onderwijzen in het fluiten van penalty's. De glorie van Jol overzee, zo hoort het. Gelukkig voor hem, zou ik zeggen. Het strand van Scheveningen is te klein geworden voor deze grote leider. En te dom, te dom blond en te dom bloot. Overigens, zand tussen de tenen zou reeds een te verregaande ontwijding zijn van deze jonge god.