Falen in het diepe

Jack Spijkerman en zijn gelegenheidsproject Onedayfly hebben gelijk gekregen: als je maar vaak genoeg met je liedje en je hoofd op tv komt, kun je van de grootste rotzooi een hit maken. Dat geldt niet alleen voor de nummer 1-hit Onedayfly, maar ook voor het Starmaker-fenomeen waarop het geënt is.

Een handige concertpromotor en een gisse platenjongen bedachten een reality-soap voor poptalent. Twaalf jonge aspirant-popsterren lieten zich drie maanden opsluiten in een soort Big Brotherhuis, waar ze onder het oog van het televisiepubliek werden klaargestoomd voor instant-succes. Mojo Concerts, Zomba Records, televisiezender Yorin en de aanvankelijk nog sceptische producent John de Mol plaatsten zichzelf en elkaar in een win-winsituatie, waarbij ze een maximum aan rendement slepen uit een minimum aan kopzorgen over lastige artiesten. De zeven uitverkorenen kregen het luchtkasteel voorgespiegeld van een makkelijke carrière in de internationale wereld van glamour en glitter. Of ze het daar gaan maken staat nog te bezien; de groep gaat gebukt onder de hoogst ongelukkige, door het tv-publiek gekozen naam K-otic.

Wie de aanloop tot het slotconcert heeft gevolgd, moet op zijn minst getwijfeld hebben aan de goede afloop. De `talenten' (want met die deerniswekkende term werden ze consequent aangeduid) Anna, Bart, Bouchra, Martijn, Rachel, Sita en Stefan missen vooral op zanggebied het nodige talent, soms met tenenkrommend resultaat. Geen nood, want in de opnamestudio kan daar met effectapparatuur van alles aan bijgeschaafd worden en na de nummer 1-hit Damn, I think I love you ligt de piepjonge doelgroep aan hun voeten. De Amsterdamse Music Hall was gisteren uitverkocht bij een `concert' dat die naam eigenlijk niet mocht hebben, omdat de avond verliep met de haperende continuïteit van een televisie-opname zoals bezoekers van de TMF Awards of Pepsi Pop die gewend zijn. Storende factor waren de gast optredens en de hinderlijke aanwezigheid van presentator Gijs Staverman. Les één voor een beginnende popgroep: duld geen minkukels op het podium die de vaart uit je show halen.

De fase van vallen en opstaan heeft K-otic overgeslagen, en zo werden ze in het diepe gegooid met het allegaartje van oubollige muziekstijlen en houterige dansroutines dat hen door een team van `deskundigen' was aangepraat. Tussen voorspelbare kermisdeuntjes en valse solozang gloorde zo nu en dan een sprankje hoop. Zo mochten Martijn en Stefan elk een zelfgeschreven liedje zingen, en toonde het r&b-meisje Bouchra een danstalent dat het stijve gestuntel van haar lotgenootjes ontsteeg.

Geen moment slaagde K-otic erin het beoogde groepsgevoel over te brengen, zelfs niet als de twee professionele achtergrondzangeressen het vocale onvermogen konden verhullen. Op het podium stond een samengeraapt zootje dat bij een willekeurige soundmix-avond in het café op de hoek weggehoond zou worden. Alleen als Bekende Nederlanders kunnen ze niet meer kapot, en voor september is een echte tournee gepland waarbij ze zich los van de televisiepeepshow waar moeten gaan maken. Vooralsnog is K-otic het treurigste product van kinderexploitatie dat de Nederlanse vermaaksindustrie ooit heeft voortgebracht, Jantje Smit incluis.

Starmaker in concert, Yorin, 20.30-22.05u.