Uitgekookt en stijlvol

De zakenbank Kempen & Co kocht eind jaren zeventig een kantoorpand van de verzekeraar Ago (thans Aegon). Voor veel te veel geld, wist bestuursvoorzitter Joop Krant. ,,Maar Krant deed dat op voorwaarde dat Ago drie jaar lang voor een miljoen aan commissie voor Kempen zou zorgen'', vertelt een beurshandelaar: ,,En nu is Aegon nog steeds één van de grote klanten van Kempen.''

De Ago-deal is typerend voor de beurshandelaar Krant, die gisteren aankondigde Kempen op te laten gaan in het Belgische Dexia. Krant is volgens velen een `uitgekookte' zakenman, die hecht aan langdurige, bestendige relaties met klanten en personeel. Tweemaal per jaar reist Krant naar de VS, waar veel van zijn grote klanten zitten, en Kempen heeft mensen in dienst die alleen werken voor één grote klant. Personeel wordt gebonden met royale winstdelingsregelingen, waardoor het verloop bij Kempen laag is. Zo wist Krant Kempen uit te bouwen van een bankje tot een zakenbank met de hoogste winst per werknemer in de banksector.

Onder de beurshandelaren geldt Krant dan ook als een van de meest stijlvolle. Krant is nooit te vinden in het uitgaanscircuit rond de beursvloer. ,,De schaarse uren die hem resteren naast zijn werk, besteedt hij aan zijn gezin'', zegt boezemvriend H. Markens over Krant, die een vrouw en twee kinderen heeft. Krant omringt zich ook met commissarissen en adviseurs van standing. ,,Joop heeft een echte zaak, geen beurshandel'', zegt de beurshandelaar.

Daarmee heeft de zoon van een Amsterdamse voddenhandelaar, die niet meer dan mulo heeft, het ver geschopt. ,,Toen ook bij Kempen steeds meer academici kwamen werken, schepte Krant er altijd genoegen in op te merken dat hij een selfmade man is'', zegt een voormalige adviseur van Kempen. Het lidmaatschap van de commissie-Van Kemenade, die onderzoek deed naar joodse oorlogstegoeden, betekende voor de beurshandelaar de definitieve toegang tot het financiële establishment.

Krant begon zijn carrière als administrateur bij Pierson, na als telexscheurder bij Het Parool even aan de journalistiek te hebben geroken. In de jaren zeventig kwam hij bij Kempen, dat de beurshandelaar samen met de directieleden P. Kerdel (manager) en B. van Hedel (fiscalist) loskocht van de Belgische aandeelhouder en in 1982 naar de beurs bracht. De succesvolle samenwerking tussen wat op de beurs het `triumviraat' werd genoemd liep begin jaren negentig stuk op een conflict over de koers. ,,Er was altijd al wat spanning tussen volksjongen Krant en de patriciërs Kerdel en Van Hedel'', zegt de ex-adviseur: ,,Maar het liep stuk toen Krant de bank niet wilde verkopen aan de Duitse Dresdner Bank, vanwege de oorlog.''

Krant is namelijk een actief lid van de orthodox-joodse gemeente in Amsterdam en heeft in de joodse gemeenschap veel bestuursfuncties bekleed. Op vrijdagmiddag, als veel beurshandelaren de kroeg induiken, gaat Krant naar huis om de sabbat te vieren. Een tentoonstelling in het Joods Historisch Museum werd door hem mede betaald. Met zijn vrouw is Krant in het verleden ook naar Rusland geweest om het Oude Testament te verspreiden onder de joodse bevolking, terwijl zijn kinderen in Israel in een kibboets hebben gewoond.

Krant had doorgaans een gelukkige hand met overnames en een goed gevoel voor timing. Toen het effectenhuis Van Meer James Capel klem zat door de beruchte Nusse Brink-affaire, deed Kempen een bod op Orange Fund. Dat fonds zou vooral dankzij directeur W. Burgers een kip-met-de-gouden-eieren blijken, net als het later aangekochte Tolsteeg. Een echte zeperd haalde Krant met de commissionair Oudhoff, dat kort na de aankoop werd getroffen door het beursfraudeschandaal en ene leegloop. Tachtig miljoen betaalde Krant daarvoor. ,,Veel te veel'', zegt de beurshandelaar: ,,En Krant haat het om te veel te betalen.''

Toch is Krant volgens zijn omgeving niet geobsedeerd door geld, hoewel hij zelf circa 150 miljoen gulden beurt met de verkoop van Kempen aan Dexia. ,,Krant praat nooit over geld'', zegt Markens: ,,De opbouw en de uitbouw van de bank wegen zwaarder dan persoonlijk gewin.''