Hip voor dertigplus

Is het een bar, een restaurant, een grand-café of een lounge? We wisten het even niet toen we `Praag' binnenliepen. Het etablissement vertoont namelijk trekjes van al deze soorten horeca. Met de Tsjechische keuken echter heeft Praag niets van doen.

Praag ligt in de Haarlemse Spekstraat, een straatje nabij de Grote Markt, waar het wemelt van de kroegjes en restaurants. Om die concurrentie het hoofd te bieden, moet je met iets nieuws komen en dat is Praag aardig gelukt. We noemen het maar een `loungerestaurant'. En zoals het in deze sector hoort, komt er op donderdag, vrijdag en zaterdagavond een DJ langs. Een beetje hip restaurant heeft zijn eigen internetsite die in het geval van Praag wel snel ge-update mag worden: de menukaart is verouderd en de aangekondigde sigarenavond van 2 februari ligt ver achter ons.

De zaak is een hippe pijpenla met aanverwant dertigplus publiek. Er staat een lange toog en achterin staan een stuk of vijftien tafels. Aan de linkerkant bevindt zich een lange en comfortabele bank waar je `loungeachtig' op kan dineren. De hout- en staalachtige combinatie van de inrichting, in combinatie met blauw licht op het plafond en industriële lampen, geven de zaak een strak en modern uiterlijk. Praag is dus hip, maar schiet niet door in zijn trendiness.

Op de menukaart vinden we klassiekers uit de hele wereldkeuken: Japanse dimsum, Thaise soep, Spaanse gazpacho en Franse bouillabaisse. Wel geeft de kok er zijn eigen draai aan door bijvoorbeeld truffelmayonaise op de carpaccio te doen. De tien voorgerechten kosten tussen ƒ15 en ƒ25 en de hoofdgerechten tussen de ƒ35 en ƒ50. De Frans geörienteerde wijnkaart is ruim (ƒ40-ƒ100).

Nadat we wat vers brood en tapenade hebben gekregen, vervolgen we de maaltijd met een gazpacho (ƒ14,50), gamba's (ƒ24,50) en de carpaccio met truffelmayonaise (ƒ22,50). De koude Spaanse soep is heerlijk fris en perfect voor de zomerse avond, de gamba's zijn prima en alleen over de flinke hoeveelheid truffelmayonaise op de carpaccio is een tafelgenoot niet zo te spreken: het maakt het geheel wel erg `zwaar' als voorgerecht.

Als hoofdgerechten bestellen we eenmaal tournedos met een portachtige saus (ƒ48) en tweemaal de lamscarree (ƒ42,50). Het vlees is in alle gevallen van uitstekende kwaliteit. Het port-aspect bij de tournedos is echter wel een beetje ver te zoeken. De Lussac St-Emilion die we drinken à ƒ62,50 kan zijn prijs niet helemaal waarmaken. Ook merken we later dat we uit het jaar 1998 zitten te drinken in plaats van de op kaart vermelde 1996. Een kleinigheid, maar voor ƒ62,50 hadden ze dat wel even kunnen zeggen.

Zo halverwege de maaltijd vallen er nog wat mankementen op. Praag mag dan tamelijk multifunctioneel zijn, al die functies lijken een beetje door elkaar heen te lopen. Eerst luisteren we naar jazzy achtergrondmuziek die goed bij het restautantgedeelte past. Vervolgens horen we skyradio-achtige muziek die het beter bij de bar doet. Tot slot ligt er opeens een lounge-cd in de speler. En waar de bediening aanvankelijk de aandacht opbracht die bij het prijsniveau past, kwam later op de avond enige luiheid om de hoek kijken.

Maar de nagerechten maken weer een hoop goed. De chocolademousse is heel smakelijk, maar de crème brÛlée is fantastisch. Die hebben we boven de Rijn nog nooit zo goed gegeten.

Nakeuvelend in een ander Haarlems etablissement zijn we redelijk tevreden over Praag. Ons belangrijkste bezwaar is de prijs. Als Praag zijn prijzen tien procent omlaag zou doen, dan zouden we eerder terugkomen. Een en ander heeft ook te maken met een nadere inspectie van de rekening: we hebben ƒ2,50 per couvert betaald en daar zijn we niet over te spreken. We kennen de gewoonte van deze `eetbelasting' uit Italië en heel foute toeristententen, maar het lijkt me niet dat veel gasten zitten te wachten op dit soort creatief boekhoudwerk. We vragen ons dan ook af waar dit winstbejag voor nodig is. Maar misschien is dat ook trendy.

    • Tijn Kramer