Antwoordapparatenhaat

Sinds zij allebei mobiel bereikbaar zijn, hebben ze thuis een antwoordapparaat. Hun meldtekst is een vriendelijke uitnodiging om toch vooral te communiceren. Iedereen die een boodschap achterlaat, wordt opgewekt teruggebeld. Radioprogramma's, rinkelende kopjes, schreeuwende kinderen, verkeerslawaai – het zijn vrolijke flarden van andere levens die na de pieptoon binnenwaaien.

Tot eens na een lange, ruisende stilte een wat zorgelijke vrouwenstem opklinkt: `Eh nee...' en daarna zwijgt. Tien keer spoelen zij het bandje terug. Draaien de volumeknop voluit. De aarzeling verdwijnt, zwelt aan, schalt door de kamer als een streng verbod. Maar wie het is die hen zo tot de orde roept, en waarom, daarover tasten zij in het duister.

Alsof er van gene zijde bijna iets wordt prijsgegeven waarover op het laatste ogenblik bedenkingen zijn ontstaan.

Of zijn er nog steeds mensen die antwoordapparaten haten?

    • Jacoline Vlaander