Nieuwe jazz gaat terug in de tijd

`New ways of jazz' luidt de slogan waarmee het kleine, onafhankelijke platenlabel TryTone zich afficheert. De vernieuwingsdrift vindt niet alleen een uitlaatklep via cd-uitgaves maar ook in de vorm van concerten en maandelijkse minifestivals. Vorige week stonden de bands Almen en So Horse op het podium van Zaal 100.

De eerste band van de avond, het Nederlandse Almen, zoekt nieuwe wegen door paradoxaal genoeg terug te grijpen op banjo en klarinet, instrumenten die hun hoogtijdagen ettelijke decennia geleden beleefden. Het spel met steeds verschuivende ritmes was echter onmiskenbaar hedendaags. Almen speelde sfeervolle miniatuurtjes met de beschaafde ingetogenheid van kamermusici. Alleen de robuust neergepote basnoten stonden stevig als tentstokken waar de rest van het muzikale bouwwerk aan werd opgehangen. Klarinettist Peter Reijrink beperkte zijn inbreng tot zorgvuldig geplaatste accenten, en Wim Rietveld hield zijn geluid, ook na het verwisselen van de banjo voor een mandoline, op kabbelniveau.

Het Brits-Nederlandse So Horse, waarvan de line-up met een harmonica als solo-instrument op het eerste gezicht ook licht archaïsch aandeed, bewees veel verder van de gebaande jazzpaden te dwalen dan Almen. In het openingsnummer ging het viertal meteen al tekeer als een punkband. Even later bleek de band ook thuis te zijn in het wat subtielere genre. De opengewerkte composities deden zelfs denken aan de transparante countryjazz van Bill Frisell. De harmonica van leider Seamus Cater laveerde tussen pastorale eenvoud en dramatiek en gitarist Jeroen Kimman wist met zijn pedalen een effectieve en stijlvol krakerige fade-out te produceren.

Concert: Almen & So Horse. Gehoord: 16/5 in Zaal 100, A'dam.