Vrouwenerotiek

Trouwen is voor de vrouw. Mannen teren nog op de seksuele revolutie van de jaren zestig en stellen de bekrachtiging van hun relatie uit, zelfs als er een kind uit opgroeit. Vaak zie je dan de vrouw de man het hof maken en ten huwelijk vragen. Wat sullig antwoordt de man met ja of nee. Dat is pas emancipatie. Ooit moest de vrouw haar vrijer zo gek krijgen om zijn verzoek te doen.

Love Letters, het relatie-quizprogramma met Linda de Mol, heeft veel vrouwelijke aanzoeken. Het winnende paar mag voor de televisie trouwen, de grootste algemene wens. In Ja, ik wil een miljonair sloven vijftig vrouwelijke kandidaten zich uit voor een rijke man. Penelope op Ithaca had nog vijftig mannelijke vrijers.

Welkom op je bruiloft laat wanhoopspogingen zien. De aanzoekende vrouw heeft meestal al kinderen van haar grote liefde. De vader die maar niet trouwen wil, wordt voor het publiek voor schut gezet. Het is een moraalshow, net als Jerry Springer. De man is met een voorwendsel naar de studio gelokt en stapt nietsvermoedend een zaal met joelend publiek binnen. Hij schrikt van zijn in witte bruidsjapon uitgedoste vriendin Jozefien die vraagt: ,,Ik weet dat je het helemaal niks vindt en dat ik je voor het blok zet maar ik vin' dat we er nu maar voor moeten gaan.'' Jozefien had ook gedreigd om ,,te gaan latten'' als hij niet wilde. Hij stemde toe en het echtpaar ging meteen in ondertrouw. Missie geslaagd.

In dezelfde uitzending ging Gerdien voor de tweede keer door het stof voor haar vriend. Ze had geen kind waarmee zij hem kon chanteren. Misschien wilde hij nog eens proberen of zijn zaad elders vrucht zou dragen. ,,Bindingsangst'' is een vlag die vele ladingen dekt. Een camerateam was zijn huis binnengedrongen om hem te achtervolgen met haar verzoek. Via de telefoon probeerde ze het nog een keer maar hij hing meteen op. De jolige presentator Carlo Boszhard vond het ,,moedig'' van haar dat ze zomaar doorzette. Moedig lijkt me het woord niet voor deze publieke stalkpartij. Maar presentatoren vinden het altijd dapper als de gasten braaf en zonder tegenspartelen hun kunstje hebben vertoond om de kijkcijfers te bevorderen. De Telegraaf had zaterdag Gerdiens mislukte aanzoek op de voorpagina gezet, naast het huwelijk van prins Constantijn en Laurentien Brinkhorst.

Het is de diepste wens van degenen die voor de camera trouwen om zoveel aandacht te krijgen als het prinselijke paar. In een democratie is iedereen koning. De vrouwen die in wit gewaad naar het stadhuis gaan, pinken voor de camera een traantje weg, net als Laurentien in de kerk, afgelopen zaterdag. Het is gelukt en heel het land, ja heel de wereld kijkt toe. De ultieme vrouwenerotiek is het om door een prins te worden meegevoerd naar het paleiselijke haardvuur, omringd door flakkerende kaarsen in gouden kandelaars. De tocht erheen gaat in een zwartgelakt open koetsje, toegejuicht door zwijmelende onderdanen.

Het burgerlijk huwelijk van Constantijn en Laurentien op donderdag was intiemer dan het kerkelijke. In een klein zaaltje in het stadhuis met niet te veel aanwezigen. De opeenvolging van beelden was knap geregisseerd door de NOS. Geen camera kwam per ongeluk in beeld en er werd ingezoomd op de reacties in de gezichten van trouwenden, gasten en familie. Mevrouw Brinkhorst had een regenteske baret op, net als een hofdame. Minister Brinkhorst omhelsde Máxima. Zijn collega uit het kabinet, premier Kok, stond in zijn donkerblauwe pak op de achtergrond bedremmeld glimlachend toe te kijken: ,,dit zijn niet mijn kringen''.

De koninklijke familie was ontspannen maar had een verstijvende uitwerking op andere aanwezigen. Burgemeester Deetman stond strak met de armen langs zijn lichaam glimlachend als de strenge conrector die voor het eerst de burgemeester op zijn school-afdeling mag ontvangen. Zo'n ceremonie eindigt in opluchting. Alles schoon en glimmend, iedereen op zijn best, volgens plan. Bruid en bruidegom zijn gestrikt en er rest nog een leven om na te praten.