R.E.M.

De laatste echt opzienbarende cd van de Amerikaanse topgroep R.E.M. stamt uit 1992 en droeg de zelfrelativerende titel Automatic For The People. Naarmate de titels krachtdadiger werden (Monster, New Adventures In Hi-fi, Up en nu Reveal), worstelt R.E.M. met het feit dat ze in hun zelf gecreërde métier van alternatieve rock met country- en folkinvloeden eigenlijk alles al eens hebben gedaan.

Sinds het vertrek van drummer Bill Berry moest het groepsgevoel worden hervonden in de zakelijke verhouding tussen componisten Michael Stipe, Peter Buck en Mike Mills en een viertal niet in het fortuin meedelende huurmuzikanten, waaronder gitarist Ken Stringfellow van The Posies.

Reveal is een dappere poging om sfeer en diepgang van het R.E.M. van vóór de malaise te hervinden, en bevat enkele nauwelijks verhulde terugblikken op het eigen oeuvre in de Shiny happy people-achtige kermispopsong Imitation of life en enkele troostrijke ballades á la Everybody hurts.

De kitsch-factor krijgt de overhand in All the way to Reno met zijn galmende, uit Tommy James & The Shondells' Crimson and cover geleende gitaarriff en en tekst die zo banaal is dat de Spice Girls zich ervoor zouden schamen (`You know what you are / you're gonna be a star'). De kracht van R.E.M. schuilt in het vertrouwde, eigen geluid met stekelige details als de dissonante gitaar in Saturn returns of de ritmebox in Beachball die klinkt als het geklepper met twee halve kokosnoten. Als publieksvriendelijke pas op de plaats is Reveal geslaagd, maar artistieke onthullingen blijven uit.

R.E.M.: Reveal (Warner 9362 47946-2)