Lezende hond

In het trappenhuis kom ik 's ochtends Ibrahim, mijn buurjongetje, tegen. Dag Elsa, zegt hij tegen mijn hond en hij aait haar over de kop. Met haar flinke lijf drukt ze zich tegen hem aan en schuift hem bijna van de trap, maar hij is niet bang voor haar.

Moet Elsa ook naar school? Hij richt zijn blik naar mij.

Nee, ze hoeft niet meer. Maar vroeger ging Elsa wel naar school.

Even is het stil, maar dan vraagt hij of ze kan lezen?

Nou en of, Elsa verslindt complete boeken.

Zijn moeder schiet in de lach. Ibrahim kijkt me met zijn donkere ogen vragend aan. Je ziet hem denken hier klopt iets niet. Elsa, zegt hij terwijl hij met zijn armpje zwaait, jij hoeft lekker niet naar school. Heb jij leuke juf? Ikke wel.

Kom Ibrahim, we gaan naar leuke juf. Dan kan buurman Elsa uitlaten. Elsa hoeft niet meer naar school maar jíj wel. En daar leer jíj ook lezen, net als Elsa.