`Israëlische leugens allemaal, zoals altijd'

Elke dag voert Israël nu aanvallen uit op de bezette gebieden. Maar Palestijnen verzekeren hun verzet vol te houden.

Opnieuw zullen vannacht weinig ouders in Gaza hebben geslapen. Voor de derde achtereenvolgende dag bombardeerde Israël vannacht doelen in de strook, en zoals altijd kruipen op zo'n moment de doodsbange kinderen bij hun ouders in bed. ,,Het is de enige manier om ze enigszins rustig te krijgen'', vertelt Abdel, vader van acht kinderen tussen de zestien en twee jaar. Abdel woont in een betonnen blokkendoos van drie kamers in het vluchtelingenkamp Djebalja, tien minuten ten noorden van Gaza-stad. Het was in deze omgeving dat de Israëlische luchtmacht vannacht toesloeg.

,,Ik hoorde een enorme knal en toen ging de telefoon'', vertelt Qamis Diremli, eigenaar van de marmerfabriek die door twee raketten werd getroffen. ,,Alles is kapot'', zegt hij met een verweesde blik. Vrijwel al het marmer is gebroken. Diremli maakte vooral grafstenen, een groeimarkt dezer dagen. Hij raamt de schade op 150.000 gulden, geld dat hij niet heeft. Goede verzekeringen zijn er niet, Diremli's twaalf werknemers staan op straat.

Volgens Israël werden op de gebombardeerde plek mortieren gemaakt. ,,Kijk om je heen'', zegt Diremli moedeloos, ,,wij bewerken hier marmer. Het zijn allemaal Israëlische leugens, zoals altijd.'' En de buren, die ook zijn getroffen door raketten? Diremli haalt de schouders op: met het aanpalende ijzerbewerkingsatelier heeft hij niets te maken. In dat atelier blijken evenwel merkwaardige dingen te hebben plaatsgegrepen. Een omwonende vertelt hoe de eigenaar van de fabriek eergisteren door de autoriteiten is gearresteerd. Direct na het bombardement vannacht zegelde de Palestijnse veiligheidsdienst de fabriek af en sleepte apparaten weg – volgens de autoriteiten om diefstal te voorkomen, de buurtbewoners hebben andere ideeën. Sommigen denken dat de mateloos impopulaire en corrupte Palestijnse veiligheidsdienst zelf aan het plunderen is geslagen. Anderen menen dat er in de fabriek inderdaad mortieren werden geproduceerd. ,,Of de veiligheidsdienst is door Israël geïnfiltreerd, waardoor het van de fabriek wist'', zegt buurman Marwan, ,,of ze spelen onder één hoedje met de joden''.

De sfeer van verwarring, machteloze woede en verdwazing rondom de getroffen marmer- en ijzerbewerkingsfabriek in Djebalja zou model kunnen staan voor het algemene klimaat in Gaza. Leden van de vele verschillende Palestijnse veiligheidsdiensten staan nu permanent buiten hun al dan niet gebombardeerde kantoren naar de hemel te turen. Zodra ze helikopters of straaljagers horen, rennen ze alle kanten op. [Vervolg GAZA: pagina 4]

GAZA

'Dit is geen oorlog'

[Vervolg van pagina 1] Gewone Gazanen hebben het over niets anders dan `de situatie'. De meesten keuren de zelfmoordaanslagen van de fundamentalistische Palestijnse organisatie Hamas goed: oog om oog, tand om tand. Een enkeling meent dat de `martelaar-operaties', zoals Hamas de aanslagen noemt, averechts werken. Dat leidt dan tot felle discussies op de markt of in het koffiehuis; de Gazanen hebben alle tijd voor een praatje want doordat Israël Gaza heeft afgesloten van de buitenwereld en de strook regelmatig in drie stukken verdeelt, zijn de economie en het openbare bestuur vrijwel tot stilstand gekomen. ,,Weet je hoe wij dezer dagen een baan bij de Palestijnse autoriteiten noemen?'' vraagt ambtenaar Faris die nu bijklust als manusje-van-alles. ,,Een salaris. Je gaat naar binnen, zet een handtekening als bewijs dat je bent geweest en dan ga je weg. Er is toch niets te doen.''

,,Dit is geen oorlog'', onderstreept de prominente mensenrechtenactivist Raji Surani, ,,want bij een oorlog heb je twee legers. Het gaat hier om een nauwelijks georganiseerde en berooide burgerbevolking die al 34 jaar leeft onder bezetting, en een van de best uitgeruste legers ter wereld. Hoe lang we dit volhouden? Oneindig. Wat is het alternatief? Toegeven aan Israëlisch machtsvertoon? Dan is het hek van de dam.''

Hamas-activist Abu Wa'il geeft toe dat Israël op dit moment ,,de oorlog van de legers wint. Maar wij winnen de oorlog van de uitputting. De gemiddelde Israëliër heeft een leven, met een opleiding, een goed inkomen, ontplooiingskansen voor zijn kinderen. Wij hebben niets. En daarom gaan wij dit het langst volhouden, hoe ze ons ook bombarderen.''