Het publiek

Wie een keer bij een greyhoundrace is geweest, hoeft zich niet af te vragen voor wie dit tijdverdrijf bestemd is: gokfanaten of hondenliefhebbers. In Ierland is de eerste groep in de meerderheid. ,,Voor mij mogen het ook ratten of apen zijn', sprak een bookmaker in 1995 tijdens hazewindhondenrennen in Dublin. Hij gokte op een gemuilkorfd scharminkel dat met 70 kilometer per uur achter een mechanisch voortbewogen haas aan rende. In de Ierse provincie worden wedstrijden met levende hazen georganiseerd. Per jaar worden daar drieduizend hazen door hongerige honden opgegeten. Soms worden dode hazen voor de neus van levende honden gehouden. Die gaan dan nog harder rennen. In de jaren twintig mislukte een Amerikaans experiment met apen die op de rug van honden werden vastgebonden. De honden renden zich rot, de krijsende apen scheurden elkaar de kleding van het lijf. Het publiek bij hazewindhondenrennen heeft weinig oog voor dierenleed. In Dublin vloog zes jaar geleden een hond uit de bocht. Het beest werd door een dierenarts per brancard naar de kleedkamer gedragen. Het publiek reageerde stoïcijns. Het publiek is minder deftig dan bij paardenraces. Daar spreken ze over poor man's horse racing, als ze hazewindhondenrennen bedoelen. In Nederland blijft het aantal gokkers of kijkers beperkt tot circa vijfhonderd. De dagprijs blijft onder de honderd gulden. Hier is minder dierenleed dan in Ierland.

Dit is aflevering 31 in een serie over publiek.