Ambivalentie bij judofamilie Van der Geest

Ambivalente gevoelens overvielen gisteren de coach die het hart op de tong draagt. Het liefst had Cor van der Geest op de openingsdag van de Europese kampioenschappen in Parijs een gat in de lucht gesprongen, maar realiteitszin voorkwam een vreugde-uitbarsting van de doorgaans emotionele roerganger van de Haarlemse sportschool Kenamju. Want hoewel zijn jongste zoon (Elco) zijn EK-debuut opluisterde met een bronzen medaille in de klasse tot 100 kilogram, stelde de oudste Van der Geest (Dennis) hevig teleur door zijn titel in de zwaarste categorie (+100 kilogram) opzichtig te verspelen.

Vooral het ontluisterende optreden van laatstgenoemde zal, zo vermoedde vader Van der Geest, nog lang naspoken in het hoofd. Grijnzend: ,,Weet je wat mijn probleem is? Als ik vijf kampioenen en twee niet-kampioenen heb, lig ik over die twee de hele nacht wakker. Mijn dokter heeft daar helaas geen pillen voor.''

Maar – en zo eerlijk moest Van der Geest wel zijn: het leed van zijn ene zoon, de tobbende reus Dennis (25), werd verzacht door de andere Van der Geest, de even talentvolle als gretige Elco (22). Na in de tweede ronde te zijn gevloerd door de latere winnaar, de Israeliër Ariël Zeevi, vocht de derdejaars student fysiotherapie zich op indrukwekkende wijze terug in het toernooi. Via de herkansingen drong hij alsnog door tot de troostfinale, waarin hij vervolgens de Finse krachtbonk Timo Peltola geen schijn van kans gaf.

De jongste Van der Geest kan inmiddels een erelijstje overleggen dat er niet om liegt. Sinds zijn rentree op de tatami - begin dit jaar na een ernstige knieblessure à la PSV-spits Ruud van Nistelrooij, die hem bijna een jaar uit de roulatie hield – kwam hij na elk toernooi met een medaille thuis. Na gisteren staat de teller op vijf uit vijf. Die constatering verleidde Van der Geest senior tot een uitbundig ,,ongelooflijk!''

Zelf was de bronzen medaillewinnaar aanzienlijk minder spraakzaam. ,,Ik weet even niet wat ik moet zeggen'', was zijn eerste reactie, toen hij oog in oog stond met een legertje journalisten. Om niet veel later te verhalen over het loodzware trainingskamp in Rusland, ter voorbereiding op het toernooi in het Palais Omnisports de Paris-Bercy, waar hij ,,helemaal uitgewoond'' vandaan kwam. Zo groot waren de inspanningen geweest dat zijn vader hem een verplichte rust van bijna twee weken voorschreef.

Ruim anderhalve maand geleden, tijdens het Grand-Prixtoernooi van Rotterdam, beleefde de jongste Van der Geest zijn internationale doorbraak. Daar, op een steenworp van het Feyenoord-stadion, won hij zijn eerste gouden medaille en werd duidelijk wat kenners al veel langer wisten: Elco van der Geest is een begenadigd judoka die het, in tegenstelling tot zijn drie jaar oudere broer, moet hebben van explosiviteit, snelheid en techniek.

In scherp contrast met de opzienbarende EK-entree van de jongste Van der Geest stond gisteren het weifelachtige optreden van diens oudste broer. Die stond in de Franse hoofdstad voor de taak zijn Europese titel, vorig jaar behaald in Polen, te verdedigen, maar wekte geen moment de indruk daartoe in staat te zijn. Denis Braidotti (,,Een Italiaan van wie ik nog nooit verloren heb'') maakte dankbaar gebruik van de off-day van de kolos uit Bloemendaal en verwees hem naar de herkansingsronde. Daarin maakte de lokale favoriet Jerôme Dreyfus korte metten met zijn titelaspiraties.

Radeloos was Van der Geest na afloop, en de ellende droop van zijn gezicht. Een sluitende verklaring voor zijn falen kon hij niet vinden. ,,Een aantal kleine blessuretjes'' speelden hem weliswaar parten, maar om daar nu zijn dubbele nederlaag aan op te hangen? ,,Ik weet niet wat het is. Het juiste gevoel, het gevoel van `ik ben hier bezig met een EK', dat ontbreekt. Maar vraag me niet waar dat aan ligt.''

Daarmee kwam een aloud manco in het repertoire van Van der Geest aan het licht: aan de wil om te winnen ligt het niet, integendeels zelfs. Maar vaak te vaak volgens critici - danst de twijfel mee in zijn hoofd. Dan ontpopt hij zich als een kwetsbare, zachtaardige reus die te snel en te makkelijk uit zijn evenwicht is te brengen. Een judoka die op gezette tijden gebukt gaat onder een gebrek aan zelfvertrouwen.

Veelzeggend was gisteren het commentaar van vader Van der Geest, die enigszins vertwijfeld liet weten dat ,,hij het nu moet oplossen, want anders is het zondevan de tijd''. Wellicht dat zijn jongere broer hem kan opmonteren voor het vervolg van het toernooi, morgen in de open klasse. Elco, troostend: ,,Ik denk dat Dennis vanavond wel even meegaat een pilsje pakken.''

    • Mark Hoogstad