Mobielgekte

Televisie is uit, mobiel bellen is in. Mijn dochter van vijftien hangt nog zelden voor de buis. Ik zou me dus gelukkig moeten prijzen. Maar nu is ze uren met vriendjes en vriendinnen aan het bellen. Ze leeft voor haar mobiel, werkt voor haar mobiel, is mobiel. Zonder haar mobiel functioneert ze niet.

Belt ze even niet, dan verstuurt ze sms'jes of chat ze. De rest van de tijd wordt besteed aan het afluisteren van de voice-mail.

Wie haar belt, hoort een onverstaanbaar dronken stem. Op de achtergrond harde discomuziek. Gelieve na de pieptoon in te spreken. De eerste keer schrok ik me een ongeluk. Het mobieltje gaat altijd mee naar bed. Zo is ze om 3 uur 's nachts nog bereikbaar, want dat is belangrijk. Als ik haar vraag waarom, antwoordt ze dat populariteit nu eenmaal wordt afgemeten in belminuten en aantal berichtjes.

Soms wou ik dat ze weer gewoon televisie keek.