Even was Israël in een overwinningsroes

Temidden van aanslagen, een scherp verslechterende economie en andere ellende gingen honderdduizenden Israëliërs uit hun dak toen de basketbalploeg Maccabi een Europese cup won.

De extase over het winnen van een Europese cup door de Tel-Avivse basketbalploeg Maccabi is al weer voorbij. Het Israëlische nieuws wordt weer overheerst door de slachtoffers van wat meer en meer op een Israëlisch-Palestijnse oorlog begint te lijken.

Vijf dagen geleden konden de Israëliërs een paar uur hun dagelijkse ellende sedert het uitbreken van de Palestijnse onafhankelijkheidsopstand vergeten. De zege van Maccabi in de Suproleague op de Griekse ploeg Panathinaikos in Parijs werd volgens schattingen door een kwart miljoen Israëliërs tot diep in de nacht gevierd als een nieuw bewijs van Israëls onoverwinnelijkheid. Dronken van de overwinning stroomden zij samen op het Rabinplein in Tel Aviv, waar in 1995 premier Yitzhak Rabin door de fanatieke religieuze zionist Yigal Amir werd vermoord om Eretz-Israël, het land van Israël te redden. Het was de paradox van deze avond op dit plein dat deze moord de messteek in de rug van het Israëlisch-Palestijnse vredesproces is geweest, waaruit via omwegen de Palestijnse intifadah is geboren die de menigte zo graag wilde vergeten.

De feestvierders hoorden de trainer van Maccabi op een levensgroot tv-scherm zeggen dat de heldenoverwinning van Maccabi het bewijs leverde dat niet alleen deze basketbalploeg maar ook Israël onverslaanbaar is. Premier Ariel Sharon speelde onmiddellijk in op de even herstelde emotie van nationale trots. Hoewel de telefoonverbinding naar het Parijse stadion kraakte kon nog net worden verstaan dat Maccabi had bewezen wat een land door solidariteit en de gezamenlijke inspanning kan bereiken. De verwarring van Maccabi met de staat Israël of de vereenzelviging van beiden brengt vandaag de krant Ha'aretz op het idee dat Sharons toespraak veel leek op een morele injectie die premier Winston Churchill het Britse volk toediende tijdens de moeilijke dagen van het Verenigd Koninkrijk in de Tweede wereldoorlog. Het leek wel alsof Sharon de commandant van het front uit naam van een dankbare natie wilde danken voor zoiets als Stalingrad of Waterloo. ,,De poging om van basketbal een kalmerend middel te maken is een pathetische poging om in het bloed van de intifadah een injectie van blijdschap te geven'' citeert de krant Ma'ariv vandaag een dichter die ook een fervent supporter van Maccabi is.

Zelfkritiek, ook in toenemende mate vanuit de hoogste legerkringen op te grof en ondoordacht geweld tegen de Palestijnen, is Israël nu en eigenlijk nooit vreemd. Nachum Barnea, een ook in regeringskringen gewaardeerde journalist van Yediot Ahronot merkt vandaag in zijn krant op dat tijdens de wedstrijd tussen Maccabi en de Griekse ploeg geen enkel schot op de Westelijke Jordaanoever werd gelost. ,,In het Israëlische leger werd verondersteld dat de Palestijnen de wedstrijd wilden zien [op de tv]. Er is echter nog een andere mogelijkheid: omdat de soldaten naar de wedstrijd keken, schoten ze niet, en omdat ze niet schoten, schoten de Palestijnen niet.''

En wie wordt vandaag in de bijlage van Yediot Ahronot de ,,nationale leider'' genoemd? Niet Ariel Sharon, maar wel de zwarte Amerikaanse basketbalspeler Arriel McDonald die door zijn voortreffelijke spel Maccabi voor de tweede maal in 21 jaar tot kampioen van Europa maakte. Israëls nieuwste held heeft geen Israëlisch paspoort. Eigenlijk is hij een buitenlandse gastarbeider zoals er tegen de 200.000 in Israël zijn. Zonder Arriel McDonald en andere buitenlandse spelers zou Maccabi het nooit zo ver gebracht hebben. ,,De beker heeft McDonald tot Israëliër gemaakt'', stelt Yediot Ahronot vast. Maar waarom zou dat ook niet gelden voor naar schatting 200.000 buitenlandse arbeiders die al jarenlang met hun handen Israël bouwen, schoonmaken en verzorgen? Nu Israël in een diepe economische crisis is beland, werkloosheid door president Moshe Katsav Israëls grootste zorg wordt genoemd en de regering miljarden op de begroting moet besparen om de oorlog tegen de Palestijnen te bekostigen gaan er in de regering weer stemmen op om de buitenlandse arbeiders met 4.000 per maand het land uit te gooien. Dat onder die arbeiders mensen zijn uit Afrika, Azië en Oost-Europa die gezinnen in Israël hebben gevormd en er kinderen hebben gekregen doet er niet toe. Eruit is eruit. En wat gebeurt er met Arriel McDonald die gelooft dat God het wil dat hij in Israël is? Over zijn uitwijzing wordt niet gerept. Hij mag blijven omdat hij Israël in een overwinningsroes bracht.