Een ontroerend avontuur

Videogames kunnen goed zijn omdat ze een bepaald aspect van de werkelijkheid realistisch reproduceren (zoals racen, voetballen, of vliegen). Ze kunnen ook goed zijn omdat de beelden bijna echt zijn (Ridge Racer V), omdat ze een oogstrelende fantasiewereld tonen (The Legend of Zelda: Ocarina of Time), omdat ze direct tot je hersenen spreken (Tetris), omdat ze je dwingen behendig te zijn (Super Mario), omdat je breinbrekende puzzels moet oplossen (The 7th Guest, Myst) of omdat je valt voor het spelkarakter (Sonic the Hedgehog). En heel soms vind je al deze elementen in één spel terug.

Rayman Revolution voor de PlayStation 2 is zo'n spel. Rayman heeft namelijk een even aanstekelijk en tijdloos karakter als Donald Duck, Super Mario, Sonic the Hedgehog, Popeye en Ollie B. Bommel. Hij is grappig en tegelijkertijd vertederend en na een paar minuten spelen sluit je hem in je hart. Zijn meest kenmerkende eigenschap is het ontbreken van armen en benen: handen en voeten hangen los in de lucht. Verder heeft hij twee konijn-achtige oren die hij als propeller gebruikt om hooggelegen plaatsen te bereiken.

Rayman is een nogal zelfstandig kereltje. Hoewel jij hem bestuurt, lijkt hij alles zelf te doen. Zijn vaardigheden passen zich aan in ieder type omgeving.

De levels in het spel zijn niet strikt van elkaar gescheiden maar gaan vloeiend in elkaar over. Het kleurgebruik en de detaillering van de werelden zijn bijna perfect. Toch zijn het geen animatiefilmpjes die kant-en-klaar vanaf de cd-rom ingelezen worden, maar interactieve omgevingen die reageren op je activiteiten.

Overigens zijn ook die animatiefilmpjes er wel degelijk. Ze dienen om het verhaal te introduceren en tussendoor uitleg te geven en verschillende scènes met elkaar te verbinden. Alleen zijn ze bij Rayman Revolution van dezelfde kwaliteit als het spel zelf (doorgaans zijn de filmpjes pijnlijk veel mooier dan het spel). Interactieve en niet-interactieve delen vloeien vrijwel naadloos in elkaar over. Geen wonder dus dat je al spelend helemaal in het verhaal wordt gezogen, en dat zelfs toeschouwers er steeds meer bij betrokken raken.

Razorbeard en zijn Robotpiraten hebben de lieflijke wereld van Rayman aan zich onderworpen. Rayman zit gevangen maar zijn vriendje Globox ziet kans hem te bevrijden. De fee Ly legt uit dat ze het evenwicht in de wereld moeten herstellen door de Beschermgeesten te bevrijden, de vier door de Robotpiraten verstopte Magische Maskers terug te vinden en Polokus, de Geest van de Wereld, te laten terugkeren.

Daarmee begint een groot en ontroerend avontuur dat het beste in je naar boven brengt. Er is nauwelijks sprake van geweld, maar toch is het spel niet kinderachtig. Evenmin word je via een vaste route door de levels geleid en moet je met vallen en opstaan zelf ontdekken hoe de spelwereld in elkaar steekt. En de puzzels zijn zo vanzelfsprekend in het verhaal verwerkt dat je ze nauwelijks als zodanig herkent.

Het verbazingwekkende is echter het grote aantal vaardigheden van Rayman. In het begin kan hij alleen klappen uitdelen aan Robotpiraten, maar hoe meer magische voorwerpen hij vindt, hoe meer hij kan: lopen, rennen, springen, voorwerpen oppakken en meenemen, langs bomen en rotsen slingeren, glijden, skiën, dieren berijden, vliegen en magische krachten aanwenden. De animatie van de spelkarakters is bovendien van meer-dan-Disneykwaliteit. Wat een sierlijkheid, wat een atmosfeer!

Rayman Revolution. Uitgever Ubi Soft. Voor PlayStation 2. Prijs 150 gulden. Aangepaste varianten zijn beschikbaar voor pc, PlayStation en Nintendo 64.