Das Leben is eine Baustelle

De Duitse cineast Wolfgang Becker maakt art-housefilms. Das Leben ist eine Baustelle uit 1997 is een goed voorbeeld van hoe de Duitse film zich ontwikkelt. Je zou Becker schatplichtig aan Rainer Werner Fassbinder kunnen noemen in de manier waarop hij met sombere beelden zijn verhaal weergeeft. Net als bij Fassbinder is de maatschappelijke achtergrond belangrijk. Maar anders dan Fassbinder vertelt Becker geen eenduidig verhaal. Hij zet losse lijnen uit en monteert daar de scènes omheen.

Das Leben... telt twee mannelijke hoofdpersonen: de dichterlijke zwerver Jürgen Vogel en de onverwoestbare jaren-zeventig-rockster Buddy. Zijn vader gaat dood en hij probeert zijn leven opnieuw in te richten. Er is veel toeval in deze film. Zo ontmoet Buddy Jürgen Vogel in een slachterij, waar de laatste geld moet verdienen nadat hij tijdens rellen werd gearresteerd. Het tweetal doorkruist Berlijn op zoek naar geluk en sensatie. Ze nemen een Grieks weeskind mee op sleeptouw om haar, in de barre woestenij van de stad, nog enig geluk te geven.

Jürgen Vogel is verliefd op het mooie meisje Christiane Paul. Hij achtervolgt haar wanneer ze geheime ontmoetingen heeft. Als ze uiteindelijk besluit bij hem terug te keren is het te laat: Vogel heeft het Griekse meisje in zijn armen gesloten. Het slot is een toonbeeld van geluk – maar Becker laat de kijker in het midden hoe dit geluk bevochten is. Terwijl Buddy Holly zijn tragische lied That will be the day zingt, schaatsen de personages in gelukkige momenten over de bevroren Wannsee.

De kijker moet gissen naar wat Becker met deze film wil vertellen. Elke scène afzonderlijk is spannend en vooral fascinerend gefilmd. De hoofdrolspelers acteren prachtig. Het zijn op een bepaalde manier verdoolde mensen. Jürgen Vogel en zijn vriendin nemen een hotelkamer maar ze betalen er niet voor, ze gaan gewoon naar binnen en gaan weer weg.

In deze houding tekent zich iets af van hun losheid. Ze behoren geen bepaalde klasse of groep toe. Het zijn eenlingen die zich niet kunnen binden. Wat overblijft na het zien van deze film is vooral een sfeer: die van verlatenheid en van dwalen, van kortstondige vervulling van het zoeken naar geluk.

Das Leben is eine Baustelle (Wolfgang Becker, Duitsland, 1997), Ned.3, 23.35-01.30u.

    • Kester Freriks