Urk en het coquille-socialisme

Dat de sociaal-democratie nog steeds in beweging is, bewijst Ad Melkert. Het biefstuksocialisme is voorbij. Melkert zet zijn coquilles aan in olijfolie en maakt ze af met truffel en zeezout. Bietjes in aceto balsamico en met knoflook gebakken paprika zorgen voor de kleur. Rood, uiteraard. Of zijn achterban aan het coquille-socialisme toe is, blijft een vraag. Op de dag dat de gedoodverfde nieuwe PvdA-leider zijn recept onthult, komt een brief bij Entre Nous binnen. ,,Kan het ook iets eenvoudiger en goedkoper?'' vraagt een lezer die moeite heeft met het prijsniveau en de gastronomische ambities van de zaken die aan bod komen.

Ze moeten er toch zijn, restaurants waar het prijsniveau sympathiek is, de ambiance eenvoudig en de keuken eerlijk? Waar je gewoon een lekker gebakken visje krijgt met knapperige frieten en een frisse sla in een omgeving waar deugden als vlijt, degelijkheid en zuinigheid nog gelden. Urk! roepen de leden van het proefteam tegelijkertijd. En we rijden naar de Noordoostpolder. Kenden we Urk van het Urker Mannenkoor, `met watergeklots en klokgelui', als we naar de boulevard afdalen wacht ons een verrassing. Urk blijkt op een zonnige zaterdag het Saint-Tropez van de Noordoostpolder te zijn. Op de boulevard scheuren ongehelmde jongeren op kleurige scooters, een man op leeftijd met wapperend wit haar rijdt rond in een open rode MG, op het IJsselmeer wordt gewaterskied en het smalle strand ligt vol zonaanbidders. Tussen de scheepsbouwhellingen, langs de vissersboten en de zeiljachten flaneert het publiek langs `La boutique' en een winkel die exclusieve vislederwaren verkoopt. En aan de overzijde van de haven op de plaats van de oude vismijn wordt Urk stevig verpittoreskt met nieuwbouw in vissershuisjesstijl.

We begeven ons onder het flanerende publiek en doen wat research naar de stand van zaken in het Urkse restaurantwezen. Drie restaurants komen in aanmerking. De Zeebodem valt af omdat de kok het pocheervocht voor de rog met een snuf kaneel aromatiseert en dat is eigenlijk wat te mondain voor ons doel. Jammer, het terras is erg aanlokkelijk. Het gloednieuwe onderkomen van 't Achterhuis oogt als een groot partycentrum en mist de gewenste eenvoud, maar het uitzicht over het IJsselmeer is er prachtig. En zo komen we bij visspecialiteitenrestaurant De Kaap terecht, dat eenvoud van de ambiance paart aan eenvoud van de kaart.

We kunnen, als we om vijf uur voor de avond willen reserveren, alleen nog meedoen met de eerste tranche. Een half uur later zit de zaak bomvol. De Kaap heeft precies de juiste no-nonsense uitstraling, met schoon metselwerk, veel blinkend scheepskoper en een plafond bedekt met planten, fuiken en netten. Op het uitzicht valt niets aan te merken, van links naar rechts louter IJsselmeer.

Zo vroeg zo vol wekt ook verwachtingen. Die worden versterkt als we de twee dames aan het tafeltje naast ons horen zeggen dat alles zo lekker is dat je de vingers erbij opeet. Toch baren de schotels die we naar binnen zien dragen enige verontrusting. De kok lijkt maar één kunstje te kennen: frituren. De simpele kaart biedt wat soepen, gerookte paling, zalm en garnalen en vissen als schol, tong, sliptongetjes en heek. De topper is de Ode aan Braks, uit de tijd dat de minister van Landbouw en Visserij nog de bondgenoot was van boeren en vissers. De oud-minister van Landbouw en Visserij at hier op 7 mei 1992 de succesvolle combinatieschotel van vier vissen met groentes, salades en frietjes of gebakken aardappeltjes. Het is onbeperkt eten, mits de schaal leeg is. `Onbeperkt', is dat tegenwoordig nog wel visserijpolitiek correct?

Niemand van de andere gasten aan de tafels om ons heen zien we een voorgerecht eten. Ze hebben gelijk als we onze vage vissoep en matige tomatensoep als maatstaf nemen. De vis is vast beter, hopen we.

Maar het is hier niet Kaap de Goede Hoop. De twee middelgrote tongetjes stellen samen de `grote tong' op de kaart voor. Het is geen slechte ruil in kwantiteit overigens, maar wat moet je doen om vis zo droog te krijgen? Aan de andere zijde blijkt de Ode aan Braks geen overweldigend eerbetoon. De visfilet en het scholletje hebben een onsmakelijk bleek en slap korstje, het sliptongetje en het vermoedelijke poonstaartstuk kunnen er nauwelijks mee door. De kok heeft een uiterst bescheiden opvatting van zijn rol in het kookproces. De kleurrijke gemengde groente – uit een Bonduelle vijfkilozak? – is opgewarmd, meer niet. De salades, waarvan één getooid met schijf ananas uit blik, ontberen een dressing. Bij de frietjes komt geen mayonaise, zelfs geen fritessaus. Dus moet overal de ravigotesaus overheen. Die kent hier een unieke uitvoering, hij lijkt gemaakt op basis van yoghurt. Alleen bij de gebakken aardappeltjes heeft de kok zich een frivoliteit veroorloofd, daar zit een snufje kerrie bij. ,,Wilt u nog wat bijbestellen?'' vraagt de serveerster voor het afruimen, maar we hebben geen enkele neiging de visstand `onbeperkt' schade toe te brengen. Aan de rekening ligt het niet, die bedraagt nog geen 125 gulden voor twee personen.

Het zal de huidige minister van Landbouw en Visserij niet zo snel overkomen, maar mocht De Kaap aan Brinkhorst ooit een ode willen brengen, dan zou ik het hem afraden. Ga liever coquilles eten bij Melkert.

De Kaap

Visspecialiteitenrestaurant

Wijk 1 nummer 5

Urk

Tel 0527-681509