`Bob wil wel eens andere gezichten zien'

Het zijn geen gillende slipjesgooiers. De Nederlandse Bob Dylan-fans staan met beide benen op de grond.

ZE LOPEN ZO VEEL mogelijk van zijn concerten af. Ze hebben al zijn officiële albums en kennen vrijwel al zijn teksten. Ze verzamelen bootlegs of covers. Ze zijn Bob Dylan-fans en verzamelaars in hart en nieren. De een gaat het om zijn muziek, de ander om zijn teksten of om `His Bobness' zelf. Bob Dylan heeft fans die hem al meer dan dertig jaar trouw zijn en elke dag komen er nog nieuwe aanhangers bij. Wat maakt de Amerikaanse folkrockpionier zo bijzonder?

De zanger van U2, Bono, wist tien jaar geleden, op Bob's vijftigste verjaardag, maar liefst vijftig redenen op te noemen voor zijn liefde voor de rocklegende. Zijn liefdesverklaring varieerde van ,,Hij speelt gitaar als James Joyce'' tot ,,Hij verwart God met vrouwen'' tot ,,Hij stierf niet op zijn drieëndertigste aan het kruis.''

Nederlandse fans hebben minder dramatische redenen voor hun Dylan-adoratie. ,,Bob blijft je verbazen, dat is zo leuk aan hem. Als je naar een Michael Jackson-concert gaat, zul je de hele tour vrijwel dezelfde show zien. De ene keer zal hij misschien een stapje naar rechts doen, in plaats van naar links. Of een keertje vaker in zijn kruis grijpen, maar verder verrast hij je niet. Bij Dylan is het afwachten of hij wel op komt dagen, of hij wel blijft staan en of hij er zin in heeft. Daarnaast speelt Dylan elke avond andere nummers. Zo blijft het spannend'', vertelt Ruud Bishoff, verzamelaar van illegale Dylan-opnames.

Bob-fans zijn over het algemeen geen gillende slipjesgooiers. Het zijn veelal kritische mensen die zijn carrière op de voet volgen, maar niet klakkeloos al zijn werk goed vinden. ,,Ik vond zijn godsdienstige periode bijvoorbeeld heel griezelig. In die tijd stond hij daar maar wat te preken op het podium. Ik bepaal zelf wel wat ik geloof.'' Ondanks het hoge griezelgehalte in 1979 en 1980, bleef Bishoff Dylan volgen. ,,De halleluja-platen waren heel flets in vergelijking met de concerten uit die tijd. De concerten waren soms best goed. Aan elke periode uit Dylans leven zijn wel leuke dingen te ontdekken.''

Echte Nederlandse groupies heeft Bob niet veel. Daar zou hij volgens de aanhangers ook niet van gediend zijn. ,,Tijdens de concerten in en nabij België is er altijd een dikke vrouw aanwezig die vooraan staat. Die vrouw werpt Dylan standaard een rode roos toe. Dat wordt steeds moeilijker. Hij laat tegenwoordig namelijk de mensen die vooraan komen te staan selecteren. Daar heeft hij speciale mensen voor in dienst. Als concertbezoeker heb je daar geen invloed meer op. Bob wil ook wel eens andere gezichten zien.''

Ook Dylan-cover-verzamelaar Bert Bohnem gaat niet in alle grillen van `His Bobness' mee. ,,Het gaat mij om zijn muziek, niet om zijn teksten en al zeker niet om zijn persoon.''

Bohnem verzamelt samen met zijn broer Anton sinds ongeveer zes jaar covers van Bob Dylan. De eerste covers werden opgesnord toen broer Anton wilde gaan samenwonen met zijn vriendin. Bert: ,,Zij wilde best samenwonen, maar had een hekel aan Bob Dylan. Anton was groot fan, dus dat was een probleem.'' Broer Anton vond gelukkig een oplossing voor de problemen rond zijn Dylan-collectie, deze werd uiteindelijk mee verhuisd. ,,Ik heb haar cd-collectie doorgespit en kwam tot de ontdekking dat zij ook heel veel Dylan-nummers had, alleen dan door een ander uitgevoerd. Ik vond drie bandjes aan covers. Een kennis van me vond in zijn collectie ook een bandje'', vertelt Anton.

Vanaf dat moment zijn de gebroeders Bohnem verder gaan zoeken naar covers. Ze hebben er inmiddels honderden. ,,We hebben covers van de meest uiteenlopende artiesten. Zoals bijvoorbeeld Hugues Aufray, Judy Collins, Duane Eddy en Grateful Dead. Het leuke aan de verzameling is dat Dylans nummers op zoveel verschillende manieren gespeeld worden. Zo komen wij zelf ook steeds weer met andere muzieksoorten in contact.''

De broers zoeken nieuwe covers in platenzaken en op beurzen en markten. De laatste jaren halen zij vooral veel titels en nummers van internet. Op het net zijn duizenden zogenaamde bobsites te vinden. De aanhangers van `His Bobness' zijn of individueel, met een eigen site, of georganiseerd, via chatboxen, nieuwsgroepen of webrings, op het net te vinden.

De Nederlandse Dylan-fans zijn geen echte groepfans. ,,Naar mijn weten is er niet eens een officiële Nederlandse fanclub'', zegt Bert Bohnem. In de media worden de fans wel aangeduid met de geuzennaam `bobcats'. Volgens bootleg-verzamelaar Bishoff is dat een vaag begrip. ,,Het is niet zo dat de fans een clubhuis of -blad hebben. Wel hebben wij via internet veel contacten met andere verzamelaars en fans over de hele wereld. Ook kom je op concerten dezelfde mensen tegen.''

De Nederlandse Dylan-aanhangers zijn nuchtere fans. Hij maakt geweldige muziek, dat wel, maar is geen godheid. Of zoals Bishoff het verwoordt: ,,Bob Dylan is een normale, geschifte Amerikaan, daar zijn er wel meer van.'' Bert Bohnem zou `His Bobness' niet eens willen ontmoeten. ,,Als ik zie hoe hij met mensen omgaat, nee, bedankt. De enige manier om met Bob om te gaan is door gewoon een biertje met hem te drinken op een terrasje en dan weer weg te gaan.''