Moe en failliet, drie ton schuld en pas 19

Veertien maanden geleden was Tim van den Hoff een belofte in de internetwereld. Investeerders stonden in de rij voor zijn internetbedrijf Truelogix. Nu zit Tim thuis.

Hij is failliet en heeft een schuld van zo'n drie ton.

Tim is negentien jaar.

Zijn ogen fonkelen weer als hij erover vertelt. Die roes vorig jaar lente vóór zijn eindexamen. ,,Ik mocht ontbijten met de bazen van KPN en UPC. De toenmalige, Amerikaanse, directeur van Versatel zei: `Hoi Tim, ik heb zo veel over je gehoord'. Ik voelde me gevleid – ik was een scholier, maar iedereen kende me. Ik werd uitgenodigd bij koningin Beatrix en zat tussen mensen als Patrick Morley (`ik bén KPN'), de Nederlandse directeur van Ericsson en staatssecretaris De Vries. Ik werd op handen gedragen.''

Het avontuur van Tim van den Hoff stond een week voor het hoogtepunt van de internethype – de beursgang van World Online — in deze krant. Het bedrijf Truelogix, dat hij met zijn schoolvriend Riemer Palstra had opgericht, ging websites ontwerpen voor bedrijven en sites hosten voor derden. De krant schreef: ,,Binnen twee maanden kreeg hij twaalf man in dienst, een gratis vergaderruimte bij Nationale Nederlanden, een investeerder, de ING Groep, een accountant en een businessplan dat voorschrijft dat hij binnen 2,5 jaar 200 man personeel heeft en naar de beurs gaat. Tim is achttien, woont bij zijn ouders en zit in de zesde klas.''

Tim had de internationale internetwedstrijd Thinkquest gewonnen, het succesverhaal dat volgde was exemplarisch voor de hype waar iedereen in leek te geloven. Hij was de nieuwe generatie die paste in de nieuwe economie: snel rijk worden met een goed idee voor internet.

Maar veertien maanden later zit Tim thuis, moe en ontgoocheld. Hij is failliet, de curator onderzoekt zijn schulden die waarschijnlijk zo'n drie ton belopen. Zijn bedrijf was het stadium van VOF namelijk nooit ontstegen. ,,En dan ben je persoonlijk aansprakelijk hè.'' Hij tuurt in een mok koffie, in zijn huisje in Rotterdam-Noord. Zijn ouderlijk huis in Hellevoetssluis heeft hij zeven maanden geleden verlaten omdat hij tachtig uur in de week werkte en de twee uur reistijd per dag niet meer kon opbrengen. Bovendien ergerde hij zich, toen, aan zijn ouders omdat zij zich zorgen maakten en zich met hem bemoeiden. ,,Ze wilden van alles weten terwijl ik dacht: ze begrijpen er toch niets van.'' Zijn vader is vertegenwoordiger, zijn moeder heeft een atelier.

Hij was maar een scholier, zegt hij nu. Hij vertrouwde iedereen, ziet hij nu, als ze maar enthousiast waren over de mogelijkheden van internet. Bij zulke overpeinzingen klinkt Tim als een man van vijftig. Ook de vanzelfsprekendheid waarmee hij praat over BV's en managementkwesties wekt de indruk dat hij volwassen is. Advocaat Pim de Vos, die hem later een avond lang belangeloos zou adviseren: ,,Tim ís indrukwekkend, je vergist je in zijn leeftijd. Zoals hij gehesen in driedelig een menigte toespreekt over internet.''

Maar af en toe verschijnt de middelbare scholier weer. Gevraagd of hij bang is dat zijn schuldeisers hem persoonlijk nog verantwoordelijk zullen houden, antwoordt hij ernstig: ,,Nee, ik geloof heilig dat wie goed doet, goed ontmoet. En dat eerlijkheid het langst duurt. Ik heb niets te verbergen en dus niets te vrezen.'' Ook zijn nieuwste plan verraadt de belevingswereld van een scholier: hij wil een website oprichten waarop hij alle `echte internetliefhebbers' vraagt of ze één gulden willen bijdragen aan de aflossing van zijn schuld. ,,Lijkt je dat een goed idee?'' vraagt hij hoopvol.

Zijn onervarenheid begon hem vorig jaar zomer al op te breken. Hij moest leiding geven aan Truelogix-projecten een jongerensite maken voor de TROS, een administratiepakket voor World Online – de (wereld-)pers te woord staan, opdrachten verwerven én de administratie doen. ,,Als we klaar waren met een opdracht viel er telkens een gat omdat niemand in de tussentijd een nieuwe klant had geacquireerd.'' Hij had 15 mensen inmiddels vrienden — in dienst: ontwerpers, stilisten en systeembeheerders. ,,Ik was dus ook manager. Bovendien moesten die mensen doorlopend een salaris krijgen.''

De ING Groep had hem eind 1999 180.000 gulden geleend. Ging het goed met Truelogix, dan zou ING een aandeel krijgen in het bedrijf. Ging het mis, dan zou ING met deze `achtergestelde converteerbare lening' achter in de rij met schuldeisers staan. Die 180.000 gulden was in juli vorig jaar al op. ING heeft de schuld begin dit jaar kwijtgescholden. Tim: ,,Dat is natuurlijk peanuts voor zo'n bank, maar ze hebben het tóch gedaan.''

Sleutelfiguur in het verhaal is zakenman Jan Heida, die Tim vorig jaar zomer leerde kennen tijdens een boottocht waarop Tim moest spreken over internet en het onderwijs. Tim: ,,We konden het goed vinden, ik hou van zeilen, hij ook.'' Heida gaf Truelogix een opdracht en Tim ging hem steeds vaker bellen voor advies. ,,Hij is een aardige, ervaren zakenman met allerlei bedrijven. Ik had managementproblemen en hij hielp me.''

Heida raakte steeds nauwer betrokken bij Truelogix. Al snel leverde hij een interimmanager, uit een van zijn bedrijven. Hij wilde ook samen met Meindert Smit, met wie hij investeert in internetbedrijven, een aandeel van 15 procent nemen in de nog op te richten BV Truelogix. Heida: ,,We deden dat allemaal met de beste bedoelingen. We waren enthousiast over internet én we wilden Tim helpen. We wilden zijn zaak op koers krijgen.'' Pas op de lange termijn, zegt Heida, verwachtten zij geld te verdienen aan Tim.

Tim was naïef maar ook eigenwijs. Hij nam graag de spiksplinternieuwe Alfa Romeo aan die Heida en Smit voor hem hadden geregeld. ,,Die heb ik binnen één maand in de prak gereden. Ik vloog met 80 kilometer per uur uit de bocht. Dat was wel even schrikken.'' Belangrijker nog was zijn weigering om de kosten te drukken. Hij wilde per se dat ,,mijn mensen bij mij bleven''. Adviezen van de ING Groep én Heida om het personeel in te krimpen, sloeg hij telkens in de wind. Tim: ,,We werkten met z'n allen aan elke opdracht, ze waren zo loyaal aan mij. Ook toen ik later hun loon niet kon uitbetalen.''

In november waren de financiële tekorten van Truelogix – de VOF – te groot geworden. Tim berekende dat hij 400.000 gulden schuld had, zijn financierders kwamen uit op zes ton. Bovendien was Tim ,,opgebrand. Ik móest op vakantie''. In januari kon hij ,,eindelijk'' weg: drie weken naar Australië. Toen hij terugkwam in februari deden Heida en Smit een voorstel. Volgens Heida was dit ,,de enige mogelijkheid om de zaak te redden, want er waren vele ongeduldige crediteuren, waaronder de Belastingdienst en het GAK''. Heida en Smit eisten dat Tim zijn personeel zou ontslaan en binnen 24 uur de VOF aan hen zou verkopen, anders zouden zij de volgende dag zijn faillissement aanvragen. Tim zou volgens het voorstel bij de nieuwe BV in dienst treden om zo zijn schulden af te betalen. Hij zou ook 40 procent van de aandelen krijgen. Heida: ,,We wilden allemaal voorkomen dat Tim persoonlijk failliet zou gaan, we wilden hem een goede toekomst bieden.'' Tim ziet dat anders. ,,Ze zetten mij gewoon onder druk. Ik kreeg te horen dat ik een `verwend jong' was.'' Heida: ,,Tim moest accepteren dat het zo niet verder kón. Zijn personeel kostte te veel. Er liepen arbeidscontracten af die wij wilden opzeggen, maar hij weigerde. Tim had vele contacten, maar er kwam te weinig geld binnen.''

Tim: ,,Huilend ben ik de trein ingestapt. Ik moest al mijn vrienden ontslaan! Ik ben naar de advocaat Pim de Vos gereden die ik ooit had ontmoet. Hij heeft mijn dossier doorgenomen en zei: `niet tekenen want ze kúnnen je faillissement niet aanvragen. Ze zijn officieel geen schuldeiser. En ga al je inkomsten en uitgaven vanavond na'.''

Met Martin Meijer, een vriend van zijn vader, heeft Tim dat gedaan. De interimmanager bleek veel geld te hebben uitgegeven aan reiskosten, overnachtingen en rekende ook declarabele uren. Heida beaamt dat hij ,,een behoorlijk bedrag in de VOF had geïnvesteerd''. ,,Daar kunnen we nu naar fluiten'', zegt hij. ,,Dat is voor ons ook vervelend. Maar we vinden het vooral jammer voor Tim. We hadden vertrouwen in Tim als persoon en hij had een mooie toekomst.''

Tim is niet ingegaan op het reddingsplan, hij wilde liever zelf verder als ondernemer. Maar de chaos was al compleet. In hoog tempo trokken opdrachtgevers zich terug omdat ze telkens anderen aan de lijn kregen bij Truelogix. De huurbaas zegde het huurcontract op, de computerleverancier eiste zijn apparatuur (80.000 gulden) terug. De vriendengroep ging van lieverlee bij Tim op zolder werken, maar op een gegeven moment zat er niets anders meer op: Riemer en hij hebben hun faillissement aangevraagd bij de rechtbank. ,,Zelfs dat kostte nog zestig gulden. We hebben de guldens bij elkaar moeten sprokkelen.''

Tim vraagt nu `schuldsanering' aan, waardoor zijn schuld wordt kwijtgescholden als hij drie jaar afbetaalt en leeft op bijstandsniveau. Hij vindt het niet erg, hij is niet meer geïnteresseerd in geld. Met zijn vrienden wil hij een freelance collectief oprichten dat websites ontwerpt. ,,Ik heb besloten dat ik eigenlijk communist ben.''