Rain is betoverend mooie dans

Adembenemend mooi is de nieuwe voorstelling Rain van Anne Teresa De Keersmaeker. Rain is ook een must voor danshaters die voorgoed genezen zullen worden van hun aversie tegen abstracte moderne dans en een must voor dansliefhebbers die hun ogen zullen uitkijken. De Vlaamse liet haar zoektocht in teksttoneel en opera even voor wat het was en keerde terug naar waarmee het voor haar begon: dansen op muziek. In 1982 debuteerde de net bij Maurice Béjart afgestudeerde De Keersmaeker met Fase, four movements to the music of Steve Reich. Een jaar later volgde de beroemde voorstelling Rosas danst Rosas, waarmee ze België rap op de kaart zette als land van de postmoderne en minimalistische dans en ze wereldberoemd werd. In bijna twintig jaar ontwikkelde ze zich tot een filosofisch onderzoekster van de dans. Menigmaal kwamen de grens van de dans en de dans in relatie tot onder meer tekst, beweging, wiskunde en muziek voorbij in experimentele producties. Niet altijd was dat even succesvol, maar zelfs de minder geslaagde werkstukken waren altijd nog `interessante mislukkingen'.

Rain is niet alleen adembenemend, ademhaling is een van de belangrijkste thema's. Inspiratiebron was het gelijknamige verhaal van de Nieuw-Zeelandse schrijfster Kirsty Gunn over een verdronken kind. Met name de reanimatie bracht De Keersmaeker wederom bij componist Steve Reich en diens Music for 18 musicians uit 1976. Reich werkte in deze compositie met adem als maat van de duur van de noot. Resultaat is een pulserend muziekwerk, dat in al zijn minimalisme eindeloos varieert. De Keersmaker analyseert Reich als altijd tot op het bot zonder daarna klakkeloos de structuur ervan na te dansen in vergelijkbare structuren. Hoewel Rain uiterst minimale trekjes heeft, is de rijkdom in haar bewegingen en ruimtepatronen groter dan ooit. Had haar vroegere minimale werk uiteindelijk de fascinerende maar enigszins voorspelbare logica van een caleidoscoop, nu zorgt ze voortdurend voor verrassingen. Een eenmaal ingezette beweging vermenigvuldigt zich golvenderwijs en wordt in wisselende formaties door de dansers overgenomen, gespiegeld, vermeerderd, gestopt en omgevormd. Als een kapotte caleidoscoop die alleen maar meer onverwachte combinaties maakt. Haar onderzoek naar ,,de oneindige verschillen die sluimeren in hetzelfde'' is summa cum laude geslaagd omdat hetzelfde in Rain toch telkens anders blijkt te zijn.

De Keersmaekers danswerk heeft altijd een muzikaal-wiskundige logica waarbinnen mensen vaak puur materiaal, onderzoeksmateriaal of bewijsmateriaal, voor abstracte kwesties zijn. De tien dansers zijn dit keer echter menselijke dansers die zich met kennelijk plezier en aanstekelijke passie buiten adem dansen. Nonchalant helpen ze elkaar even een been te strekken om vervolgens net zo makkelijk in een synchroon dansend groepje te verdwijnen. In een hoog tempo of even helemaal stil zittend verkennen de dansers alle hoeken van het decor. De vloer helpt hen en lijkt op die van een sporthal met de lijnen van alle spelsoorten, zij het dat ze hier ook diagonaal lopen. Jan Versweyveld ontwierp een betoverend lichtplan en een gordijn van metershoge witte draden dat het kleurrijke licht reflecteert. Bij elke wisseling bevind je je in een andere ruimte. De bezwete dansers rennen af en toe het decor uit om hun soepele Dries van Noten-jurkjes en -overhemden te verruilen voor een droog en al even mooi ensemble. De stoffen en subtiele kleurencombinaties maakt dat je nog meer van de dans(ers) geniet. Rain is dan ook een feest van 70 minuten, 70 minuten schoonheid.

Voorstelling: Rosas: Rain. Choreografie: Anne Teresa De Keersmaeker. Muziek: Steve Reich (Music for 18 musicians), decor en licht: Jan Versweyveld, kostuums: Dries van Noten. Gezien 10 maart Singel in Antwerpen. Te zien in de schouwburg Rotterdam op 16 en 17/5. Inl.: (010) 4118110