Oliedomme plots

Een vrouw doet aangifte van mishandeling door haar man, een rijke profbokser. Ze heeft een gebroken kaak en gekneusde ribben. De politie komt langs, gelooft haar onvoorwaardelijk, want ze heeft een klemmetje op om de kaak op de plaats te houden. Op een divan zit ze ziek te wezen. Maar ze heeft niet gerekend op het snuggere vader-en-zoon-duo Luifel en Luifel en detective Mariska van Zuylen. Van Zuylen begint haar uit te schelden, de vrouw wordt boos, trekt haar tanden van elkaar en laat haar kaakklemmetje per ongeluk afvallen. Dus ze simuleert. Zaak opgelost.

De detectiveserie Luifel & Luifel van SBS kenmerkt zich door oliedomme plots. De vrouw die van haar rijke man wil scheiden om de helft van de gemeenschappelijke goederen in bezit te krijgen, hoeft geen mishandeling te simuleren. Ze kan direct naar de rechter voor een echtscheiding. Scenarist Chiem van Houweningen is waarschijnlijk nog nooit op een politiebureau geweest. Als je daar met een bebloede scheefhangende kaak binnenkomt om aangifte te doen van mishandeling, vragen ze nog steeds een doktersverklaring. Waarom deden de Luifeltjes dan zonder? Zelfs bij de aloude Baantjer zou het niet kunnen. Luifel en Luifel is even kinderlijk als wereldvreemd. Dat geldt ook voor de gemeente Rotterdam die er geld in heeft gestoken.

Wat mis ik de realistische politieserie Blauw Blauw. Met terugwerkende kracht krijg ik er steeds meer waardering voor. Betere acteurs, spannender en met een vlottere opeenvolging van zaken. De relaties op het politiebureau in de Pijp zijn wel politiek correcter dan in het echt maar er wordt tenminste een stedelijk milieu in geschetst. Een goede detectiveserie is een kans om de kijkers een beeld te geven van de samenleving buitenshuis. De politieserie Dok 12, de opvolger van Blauw Blauw, slaagt daar helaas niet in. Rare plots, matige acteurs, saaie cameravoering. De verhalen zijn ongeloofwaardig. Een vrouwelijke detective wordt ontvoerd en in een woonboot gegijzeld door haar voormalige leraar op school. Hij heeft een gehandicapte dochter die op haar wil lijken. Middenin de handeling spreken de acteurs reclames in. Een detective ging tijdens een verhoor over seksuele intimidatie reclame maken voor groene stroom van het elektriciteitsbedrijf Essent. Hoe cynisch kun je worden.

Spangen op zondagavond is de enige goede Nederlandse politieserie die overblijft. Monique van de Ven en Linda de Mol doen het uitstekend als twee detectives op een Rotterdams politiebureau. Hun knorrige baas Tom Jansen ook. En dan accepteer je ook de wildere plotvarianten en het wereldbeeld dat niet overeenstemt met de harde werkelijkheid. Spangen is ook een klassiek Hollands moraalspel waar ideale verhoudingen tussen man, vrouw, blank en gekleurd worden voorgeschreven. Een politieserie moet juist laten zien hoe het echt is maar daar zijn tv-makers te bang voor.

De baas van het detective-duo in Spangen blijkt in Zuid-Afrika te zijn geboren en heeft daar in het ANC-verzet gezeten. Niemand op het politiebureau wist dat. Maar de acteurs en regisseur weten het aannemelijk te maken. Het is ook minder ver gezocht dan de pretentieuze serie Russen. Het verhaal wordt helemaal afgewerkt en niet halfweg gestaakt. Sfeervolle muziek, vergezichten op Rotterdam.

Afgelopen zondag had Spangen tienermeisjes die een lerares vermoordden en tijdens het verhoor nauwelijks beseften wat ze hadden gedaan. De brutaliteit van de meisjes en de verbazing van de detectives in de donkere verhoorkamer zijn van dichtbij op de gezichten te lezen.

Ook Spangen is geregisseerd door Pollo de Pimentel, die Luifel en Luifel, Blauw Blauw en Baantjer doet. Hij is specialist in politieseries. Snel gesneden shots, wisselende lichtsterkte. Vorig seizoen concurreerde op dezelfde avond zijn Spangen tegen zijn Baantjer. Met Spangen blinkt hij uit, maar ook een waardeloze plot kan hij niet omwerken tot een mooie uitzending. Ik wil nieuwe Blauw Blauws, niet alleen herhalingen.