Vlaggen

Toen ik in de Arena wilde plaatsnemen voor AjaxFeyenoord, bleek er een plastic Ajax-vlaggetje naast de zitting van mijn stoel geplant. ,,Is dat van uw zoontje?'' vroeg ik mijn buurman. ,,Nee'', zei hij, ,,dat is voor u. We hebben allemaal zo'n vlaggetje gekregen. U kunt het lostrekken en ermee zwaaien.''

Mijn buurvrouw aan de andere kant had de daad al bij het woord gevoegd. ,,Als je een vlaggetje hebt, moet je ermee vlaggen'', zei ze, en daar was weinig tegenin te brengen.

Vlaggen geeft pas echt een lekker gevoel als je het op de maat van muziek kunt doen. Ook daarin had Ajax voorzien. Tien minuten voor het begin van de wedstrijd betrad een man in een rood hemd de middencirkel om uit barstensvolle borst ,,You'll never walk alone'' te zingen. In Rotterdam hebben ze iemand die dat beter kan. Helaas heeft Ajax voor de afdeling Zang&Dans een verbintenis met een of andere onbestemde uitgaansgelegenheid in Amsterdam, waarvan de artiesten een type amusement brengen dat in de jaren vijftig gangbaar was in slechte nachtclubs in Oostbloklanden.

Het was jammer dat er voor de Ajax-supporter alleen vóór de rust reden was om uitbundig te vlaggen. Daarna gebeurden er de vreselijkste dingen. Het was niet ongebruikelijk dat drie, vier Feyenoorders ongehinderd vanaf de middellijn naar doelman Grim konden kuieren. Alsof ze aan de Ajacieden hadden gevraagd: ,,Woont hier ook ene Grim?'' en de Ajacieden hadden geantwoord: ,,Rechtdoor blijven lopen, dan kom je er vanzelf.''

Vooral het linker motorblok van Ajax De Cler, Witschge en Wamberto bleek aan totale vervanging toe. Coach Co Adriaanse moet zich na afloop gevoeld hebben als iemand die een jaar lang zijn nieuwe huis aan de buitenkant verbouwt om dan op zijn zolder door de door houtworm verpulverde balken te zakken.

Ook op de tribunes raakte op den duur iedereen overstuur. Welk mens kan het lang aanzien hoe zijn zoons worden afgeslacht? Bij de F-side begonnen jonge supporters meubilair te vernielen. Als je goed keek, kon je in een trapgat tussen de tribunes zien hoe ME'ers supporters het stadion uitveegden.

,,Wie zijn die mensen?'' vroeg een jongetje achter me. ,,Dat is het laagste van het laagste'', zei zijn vader. ,,Het is schorem, het zijn losers, mensen met het verstand van een dooie BSE-koe.'' Toen keek de vader weer naar de verschrikkingen op het veld en even later hoorden we hem uitroepen: ,,Godverdomme, Jol! Lulhannes! Waarom moet je nou altijd tegen Ajax fluiten?''

Wat je noemt een boeiende voetbalmiddag. Na afloop heerste er een indrukwekkende stilte rondom het stadion. Ik heb nog nooit zo'n grote zwijgende menigte huiswaarts zien keren. Wie zijn mond open deed, werd onmiddellijk in de kooi met Feyenoord-supporters losgelaten.

Ik zag vanuit de metro nog maar één teken van hoop. Een gevangene in de Bijlmerbajes had voor zijn raam een Ajax-shirt gehangen. ,,Het kan altijd nog beroerder'', leek hij te willen zeggen.