Column

Supporter

Heerlijke dag gisteren. Met mijn zoon naar Ajax-Feyenoord. We waren al vroeg in de Arena en zagen het theater volstromen met heel veel heel bloot mannenvlees. Kortgebroekte midveertigers in blote bast. We worden in de loop der jaren alleen maar minder aantrekkelijk en de kledingindustrie biedt volop mogelijkheden om het verval een beetje te bedekken, maar in het voetbalstadion gelden, zeker bij mooi weer, andere regels. Laat zien die buik, toon die melkwitte benen en show je tatoeages. Je hebt ze niet voor niks. Aandoenlijk zijn de wat kalende mannen (coupe Arena!) van mijn leeftijd, die zich hullen in een Ajax-shirt. Hebben ze zo afscheid van hun vrouw genomen? En wat dacht die vrouw toen ze haar man zo zag vertrekken? Gauw mijn minnaar bellen! Of waren de gedachten nog gruwelijker? Misschien bad ze wel dat God hem liet verongelukken. Op slag dood. Het moet toch ondraaglijk voor een vrouw zijn als je man op zondag zo naar het voetballen gaat.

Op elke stoel lag een vlaggetje. Daar mochten we mee zwaaien.

Ik heb ook naar mijn tienjarige zoon gekeken. Gekeken of hij het zag. Hij zag het. Ik zag dat hij het zag. Hij zag blote buikmannen en mannen in Ajaxshirts met Machlas op hun rug met een vlaggetje zwaaien. Hij zag vijftigduizend blote buikmannen zwaaien. We wisselden een lachje naar elkaar. Collectieve schaamte. Je bent vader. Je wil hem beschermen. Geen geweldfilms. Geen porno. En zeker geen vijftigduizend met vlaggetjes zwaaiende blote buikmannen. Ik zie hem over dertig jaar op de sofa van de psych. Hij vertelt over zijn gruwelijke jeugdtrauma. `Ik was tien en zag lillend en zwetend getatoeëerd vlees met een vlaggetje zwaaien. Ik zag vier miljoen kilo mannenvlees tegelijk met een Ajax-vlaggetje zwaaien'.