Spieken hoort erbij in Bangladesh

Stenen gooiende studenten en klappen uitdelende politiemannen – op zich is dat niet zo bijzonder, maar de aanleiding deze week in Bangladesh is vermeldenswaard. De studenten protesteerden omdat ze niet meer aan de eindexamens van de middelbare school mogen meedoen. En dat mogen ze niet, omdat ze op spieken zijn betrapt.

Begin deze maand plaatste het ministerie van Onderwijs grote advertenties op de voorpagina's, waarin de 500.000 studenten die aan hun eindexamens zouden gaan beginnen erop werden gewezen dat er hard zou worden opgetreden tegen afkijken en andere vormen van oplichterij. Het is namelijk een algemene kwaal in Bangladesh dat je als student het zekere voor het onzekere neemt en spiekblaadjes het examenlokaal insmokkelt. Voor degenen met iets meer geld bestaat de mogelijkheid om de examenopgaven op de zwarte markt te kopen. En dan is er nog keus of je de opgaven zonder of met de juiste antwoorden wilt.

Er zit organisatie achter: leraren laten zich omkopen, studentenbonden helpen met kopieën en adviezen en schoolbesturen kijken een andere kant op, omdat bij slechte resultaten flink wordt gekort op de subsidie.

De waarschuwing van de minister van Onderwijs heeft niet erg geholpen. Vandaag werden 8.000 examenkandidaten door politieagenten uit de klas gehaald, waardoor het totale aantal geschorste scholieren komt op 15.000. Hierop ontstonden ongeregeldheden, en vielen er bij charges van de politie ongeveer 100 gewonden.

Voor de scholieren staat er dan ook veel op het spel: het diploma biedt kans op een universitaire studie en anders op z'n minst een bureaubaan. Zonder het papiertje zal er met de hand moeten worden gewerkt, een heel leven lang.

De spiekwoede in Bangladesh kan echter op een heel andere manier worden beteugeld, vinden deskundigen. Nu worden alleen reproductievragen gesteld op het examen en veronderstelt men dat studenten hele stukken van hun leerboeken uit het hoofd kennen. Als men nou denkvragen formuleert, waarbij een beroep wordt gedaan op het analytische vermogen van de leerlingen, is men in één keer van het probleem af.

Maar daarvoor zal het hele onderwijssysteem moeten veranderen. Voor deze generatie scholieren is het in ieder geval te laat.

    • Anil Ramdas